Kunstpraat 18.06.2013: landschap, landschap, landschap – waar kijk ik naar?

18/06/2013 Een reactie plaatsen


Soms valt je oog op iets dat er allang was, maar dat op andere momenten om de een of andere reden je aandacht niet kreeg. Het meest navrante voorbeeld – als het al waar is, maar het is te mooi (om waar te zijn;) – is het verhaal van de indianen in het Amerika dat bezig was ontdekt te worden. Het verhaal gaat dat zij de zeilschepen van Columbus en andere Europese landjepikkers gewoon niet zagen aankomen omdat ze nog nooit een zeilschip hadden gezien. Ik vind dat een bijzondere gedachte. Als je het gevaar niet kent, zie je het niet. Als je het schilderen niet kent, zie je het niet. Als je, als je, als je…

Ongeveer zo ben ik de afgelopen weken compleet blind langs een hele aardige tentoonstelling gezapt: Herkomst Provinciale Kunstcollectie: Galerie Nieuw Schoten, art consultancy Frans Halsstraat 17, 2021 EG Haarlem, 023-5264822/06-28234673, open: Tijdens exposities:, vrijdag en zaterdag van 13.00 tot 17.00, en op afspraak. Expositieperiode van 14 april t/m 22 juni 2013.

Je hebt dus nog enkele dagen om je daarheen te reppen. Als je dat doet – het is de moeite ruimschoots waard – kom je ook deze natuurwerken tegen:

0169200jongh_m

 

Ik weet niet hoe het jou vergaat – maar ik vraag me tijdens het kijken naar deze werken de hele tijd af waarnaar kijk ik eigenlijk? Erg frustrerend. Ik zie landschappen. En op de een of andere manier word ik er niet vrolijk van. Het zijn schrale plukjes bos (‘bosch’ is hier eigenlijk meer op zijn plaats). De lucht, het jaargetijde, is schraal. De kleuren zijn schraal.

0169199gorter_a

 

Raar genoeg hebben ze ook allevier min of meer dezelfde compositie. Alsof de wereld zich alleen maar op deze manier aan ons voordoet. Alsof de eerste tekenles – guldensnede, voorgrond, achtergrond, perspectief, van breed naar smal – er zo is ingeramd dat er geen ontsnappen meer aan is. Dus vraag ik me de hele tijd af: ‘wat zie ik niet?’ Begrijp je? Ik kijk naar vier natuurschilderijen die behoorlijk clichematig zijn en tegelijk heb ik het gevoel dat ik in het niets staar. Ik ben een indiaan, dat kan niet anders.

0167521gorter_a

 

Dus vraag ik me de hele tijd af: ‘wat zie ik niet?’ Begrijp je? Ik kijk naar vier natuurschilderijen die behoorlijk clichematig zijn en tegelijk heb ik het gevoel dat ik in het niets staar. Ik ben een indiaan, dat kan niet anders.

En opnieuw vraag ik me af, wie zou zo’n werk nou ophangen? Met welke emotie? Met welke gedachte? Welke uitwerking heeft zo’n schilderij op zijn eigenaar? Zou het kunnen dat dit soort werk heel populair is in bepaalde delen van Nederland? Ik zeg maar wat – zou het in zandgebieden populairder zijn dan in streken met vette klei? Ik weet het niet, sta open voor elke suggestie.

0168914bastert_n

Maar toch, ik vind het frustrerend. Ik wil meer met deze landschappen. Wil erdoor in vervoering worden gebracht. Ofzo. En het lukt me maar niet. Natuurlijk kan ik het ambachtelijke beschrijven, het plaatsen in zijn cultuurhistorische context – maar, hee! – zo simpel is dat niet. Onlangs is een van deze werken verkocht. Er is dus tenminste een iemand die iets ziet wat ik niet zie, iets voelt wat ik niet voel. Is het een verzamelaar, een particulier? Het is in elk geval geen indiaan.

Ingedeeld onder kunst Getagged met , , ,

‘Waanzinnige’ opkomst bij opening Groot Bussums AmateurBeeldendeKunstFestival in De 7e Hemel

17/06/2013 Een reactie plaatsen


Onder enorme belangstelling – circa 200 bezoekers – heeft wethouder Nen van Ramshorst afgelopen zondag het ‘Groot Bussums Amateur BeeldendeKunstFestival’ in Galerie De 7e Hemel geopend. Mikte de organisatie op 30 deelnemers, het werden uiteindelijk bijna 70 inzendingen: schilderijen, collages, objecten van keramiek, brons, graniet en andere materialen.

 Nen van Ramshorst benadrukte in haar openingswoord het belang van amateurkunst en vooral ook het ongekende plezier waarmee wordt gewerkt. Dat is in De 7e Hemel goed terug te zien aan de talloze schilderijen, beelden en objecten. Van Ramshorst: “Het is echt het feest van de amateur. Wat een schitterende inzendingen. Het plezier spat ervan af. Compliment voor dit initiatief van De 7e Hemel. Laten we hopen dat dit een traditie wordt.”

Competitie Tot en met zaterdag 6 juli kan iedereen in De 7e Hemel de inzendingen bekijken en ook zijn stem uitbrengen op twee werken: een 2d en een 3d. Op zondag 7 juli om 14.00 maakt stadsdichter Gaston Bannier bekend welke drie werken de meeste stemmen hebben gekregen. Deze winnaars mogen vervolgens mee-exposeren in de grote decembertentoonstelling van De 7e Hemel.

De galerie is open op donderdag-, vrijdag-, zaterdag- en zondagmiddag. Meer informatie op www.galeriede7ehemel.nl

Openingsspeech door Wethouder Nen van Ramshorst, cultuur

Openingsspeech door Wethouder Nen van Ramshorst, cultuur

 

Het was druk, drukker, drukst tot voorbij de poort van De 7e Hemel

Het was druk, drukker, drukst tot voorbij de poort van De 7e Hemel

 

Koons, eat ya heart out!

Koons, eat ya heart out!

 

Mooi object, Raku gebakken

Mooi object, Raku gebakken

 

 

Onvermijdelijk en daarom alleen al leuk: de niet weg te denken pierrot.

Onvermijdelijk en daarom alleen al leuk: de niet weg te denken pierrot.

Ingedeeld onder kunst Getagged met , ,

Kunstpraat 15,16.06.2013: Komt een amateur in De 7e Hemel

15/06/2013 Een reactie plaatsen


Ze zijn er allemaal: drie zwangere vrouwen in barnsteen, speksteen, brons, twee danseressen in brons, het liggend naakt in brons, het porceleinen bakje, de jopie huisman, de gemengde technieken, pulcinella, leonard cohen, erwin olaf met gebronsd gespierd lijf in robuuste lijst, de dansers, de familieportretten. Het is vanaf dit weekend drie weken lang feest voor amateur beeldende kunstenaars uit Bussum en omstreken in De 7e Hemel. Want als galerie zijn ook amateurs (en hun familie, vrienden en buren) onze doelgroep, vinden we.

Wat begon met een bescheiden doelstelling van rond de 30 deelnemers (‘huur een spijker voor een tientje’) blijkt een waar succes met zo’n 70 inzendingen waar het plezier van afspat. De jongste deelnemer is een eeneïege tweeling van dertien met een Klein Duimpje waar Koons jaloers op zou zijn. De oudste is in de 80 en levert een miniportret in coloriet van een ruige hunk.

digi_uitnodiging_7dehemel_amateur_vk

Vanaf zondag kunnen de bezoekers stemmen op het object en het schilderij van hun voorkeur en over drie weken maken we de drie winnaars bekend. Die mogen hun werk in december exposeren, samen met werken van professionele kunstenaars. We verwachten bij de opening zo’n tweehonderd belangstellenden. Dus: feest verzekerd. En ook: een groeiende naambekendheid, want dat is uiteraard ook een doelstelling – daarover doen we niet geheimzinnig en iedereen begrijpt dat ook.

Amateurkunst kun je uiteraard niet bekijken en beoordelen als professionele kunst. Het is te makkelijk om er dezelfde eisen aan te stellen en vervolgens te constateren dat het aan allerlei essentiële zaken ontbreekt. Natuurlijk is dat zo en dat is ook de charme ervan. Het is de imperfectie die belangrijk is. Sterker nog, werk dat bezig is de amateurstatus te onstijgen – dat kan namelijk heel goed – valt in zo’n expositie bijna uit de toon. En dat maakt het kijken naar en genieten van de amateurs in De 7e Hemel zo speciaal. Het is genieten van het enthousiasme, de toewijding, de al dan niet voorzichtige durf, de soms behoudende dan weer brutale keuze voor het onderwerp. En het is genieten van de oprechte bescheidenheid waarmee de amateurs zich presenteren. Daarnaast is het interessant om stil te staan bij de keuze van de onderwerpen. Afgezien van een enkel abstract werk, zijn het allemaal tamelijk letterlijke voorstellingen, de meeste zo te zien uit de directe omgeving van de maker. Ik vraag me af of die keuze de smaak weerspiegelt van de maker. Of zijn het keuzes gemaakt vanuit het technisch kunnen? Ik ben er (nog) niet helemaal uit en ga er verder over nadenken. Misschien heb ik het antwoord volgend jaar, bij de tweede editie van het amateurfestival. Want zoals het er nu uitziet, komt die er zeker.

Behalve de 70 werken van de amateurs exposeren we in een ander deel van de galerie enkele werken uit onze voorraad: glaskunst, schilderijen. Zodat het aan alle kanten genieten blijft in De 7e Hemel.

Ingedeeld onder kunst Getagged met

Kunstpraat 14.06.2013: Bijzonder bezige baas Bade

14/06/2013 Een reactie plaatsen


Ik heb het nooit onder stoelen of banken gestoken: David Bade is een van mijn favoriete NLkunstenaars. Om wat hij maakt. Om wat hij doet. Als deel van het duo ArtMen dat ontzettend toegankelijke en vrolijke televisie over kunst maakt. En om wat hij doet op Curacao. David is sociaal bijzonder bevlogen. Dat toont hij in Europa aan met allerlei projecten waarbij gemeenschappen worden betrokken. En dat doet hij op zijn geboorte-eiland in de Cariben met lokale talenten (dankzij onder meer subsidies van Stichting Doen).

Afbeelding 17

 

Gister stuurde hij het volgende persbericht rond. Ik geef het door. Niet uit luiheid voor deze blog, maar uit bewondering voor een van de weinige kunstenaars die zo zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid neemt:

Het Instituto Buena Bista (IBB) houdt aanstaande dinsdag 18 juni een expositie als afsluiting van het schooljaar 2012/2013. Workshop resultaten zullen tentoongesteld worden, onze huidige AIR zal exposeren, er zal ook een buitengewone lezing gegeven worden en een bijzondere aankondiging voor de toekomst worden gedaan.

Film Festival
Tijdens de expo gaan wij alle ingezonden films van onze studenten voor de 2013, maar ook van de 2012, Curacao International Film Festival Rotterdam tentoonstellen. Zie films waarbij o.a. documentaire winnaar van CIFFR 2012 Vincent Lauffer met “Petroli” en ook andere bijzondere deelnames van dit jaar.

‘Artshower’ door André Klein
André Klein, coördinator en docent bij de Gerrit Rietveld Academie in Nederland, zal op deze avond een uitgebreide ‘artshower’ geven. In korte tijd zal meneer Klein zoveel mogelijk aspecten, werkwijzen, visies, culturele verschillen, etc. op het gebied van de beeldende kunst belichten. Het is een soort douche aan beelden in hoog tempo, waarbij het voornamelijk gaat over goed kijken en analyseren van beelden. De Artshower beoogt dus iets te laten zien van de enorme rijkdom en variatie aan kunstopvattingen en de mogelijke inspiratie die hieruit gehaald kan worden. Het bezoek van Andre Klein staat in het teken van uitwisseling tussen Ateliers’89 op Aruba en IBB Curacao.

Artist in Residence (AIR) Machteld Solinger
AIR Machteld Solinger (1986, Nederland) resideert tot en met Augustus 2013 op het IBB. Machteld is een beeldend kunstenaar die heeft gestudeerd aan de AKV/St Joost academie in Breda is. In het kader van haar verblijf heeft zij ook een workshop gegeven aan onze studenten. Tijdens de expositie zal het mogelijk zijn om kennis te maken met Machteld, haar vragen te stellen en ook om haar experimenten en tot nu toe gemaakte werken te bezichtigen. Ze houdt een blog bij over haar verblijf aan het IBB en Curacao: www.machteldsolinger.wordpress.com

Donderdag 27 juni, 19.30 uur zal Solinger een lezing geven bij de galerie Alma Blou, in het kader van de samenwerking IBB met de lokale galerieën.

Workshop resultaten
De uiteindelijke schilderijen en ook de experimenten van de workshop van onze huidige AIR zullen geëxposeerd worden. De studenten hebben twee weken lang samen met Machteld gewerkt, geanalyseerd en voornamelijk heel veel geëxperimenteerd met abstract schilderen en het abstraheren van ideeën en waarnemingen. Werken op doek, papier en ook op hout zullen allemaal te zien zijn.

Ellen spijkstra heeft een ‘Hokjesgeesten’ blokseminar verzorgd, waarbij studenten van het IBB samen met de cliënten van de afdeling Florisol van Klinika Capriles een keramiek-totempaal hebben gemaakt. Voor de meesten van de deelnemers was het de eerste kennismaking met het materiaal klei geweest. De onthulling van het beeld “Flor-i-sol totem” zal eveneens plaatsvinden.

Elk schooljaar geeft onze audiovisueel begeleider Omar Kuwas een blokseminar in Pinhole Fotografie, maar dit jaar hebben de studenten een extra workshop gevolgd via Skype verzorgd door de Amerikaanse fotograaf, kunst historicus en stichter van de F295 organisatie, Tom Persinger. Hierna hebben de studenten een vrij ingewikkelde opdracht gekregen waarbij zij een kort verhaal moesten bedenken, in samenwerking met cliënten van Klinika Capriles, en aan de hand van zelf gemaakte en ontwikkelde pinhole foto’s waaruit een korte stop-motion video moest ontstaan.

David Bade heeft de laatste workshop van dit schooljaar verzorgd. De studenten hebben samen met cliënten van de verschillende afdelingen gewerkt, gesproken en gedanst om tot geabstraheerde deels ruimtelijke portretten te komen van de cliënten, die in een groepsinstallatie in de tuin van IBB te zien zullen zijn.

Wij hopen op uw aanwezigheid te kunnen rekenen op deze visueel indrukwekkende en opwindende avond.

Datum: Dinsdag, 18 Juni 2013
Tijd: Vanaf 7 p.m.
Plaats: Mohikanenweg 8 (Op het terrein van Klinika Capriles, Orkidia Paviljoen)

Voor meer informatie over het IBB of als u vragen hebt over de expositie kunt u contact opnemen met PR, Crystal Boomgaart, op +5999 7363605 of crystal@institutobuenabista.com.

 

Dus  mocht je geen plannen hebben voor aanstaande dinsdag – pak even het vliegtuig en bezoek David en zijn kunstenaars op Curacao.

Ingedeeld onder kunst Getagged met , ,

Kunstpraat 13.06.2013: kunst boven je bank of in je ziel?

13/06/2013 Een reactie plaatsen


Ik heb sinds enige tijd een galerie, De 7e Hemel in Bussum – maar dat wist je misschien al. Het is elke dag een feest om daarmee bezig te zijn. Een van de dingen die het leuk maakt zijn de zeer vaak voorkomende gesprekken met onze bezoekers over kunst in het algemeen en over de kunst die ze in De Hemel zien. Een van mijn vaste bezoekers kijkt altijd op een manier, namelijk vanuit de vraag of hij het getoonde thuis zou ophangen. Ik denk dat veel mensen op die manier kijken. Dat is natuurlijk jammer, want je beperkt jezelf in het kijken en vooral in het genieten van het werk op zich. Dat probeer ik ook duidelijk te maken en mijn vaste bezoeker accepteert dat ook wel, maar als puntje bij paaltje komt – nee.

Niet erg. Het zijn altijd boeiende gesprekken. En ik leer er ook van.

Want wat zit er eigenlijk achter die vraag? Behalve verzamelaars, die hun huis meestal inrichten op de aankopen, zijn er veel meer mensen die gewoon af en toe iets kopen en die die kunst zien in het verlengde van hun woonsmaak. Meestal zoek je dan iets uit dat aansluit, minder iets dat haaks staat op je interieur – terwijl dat uiteraard veel spannender zou zijn. Maar tegelijk heel lastig, confronterend, rumoerig, schurend, kriebelig. Het is een boeiende vraag, die denk ik ook, per generatie tot andere interpretaties leidt.

Neem dit portret van jongeheer Michiel Pompe van Slingelandt (door Jacop Gerritsz Cuyp, 1594-1652):

0011694cuyp_j

Het zal nog steeds een plekje kunnen verwerven bij sommige particulieren, maar in de tijd dat het werd geschilderd had het een heel andere populariteit – en noodzaak bij gebrek aan fotografie of video. In de tijd dat dit geschilderd werd was ook het werken met symbolen belangrijk, weten we uit de kunsthistorie. Het verhaal dat met dit soort portretten wordt verteld is daardoor behoorlijk geladen met tal van betekenissen. Waaraan toen veel waarde werd gehecht. Het is een verhaal van uiterlijk vertoon, van welstand, van aristocratie. Anno nu kijk je heel anders naar dit werk – ik vermoed dat veel mensen het ook saai vinden. De vraag is natuurlijk of dat wel zo is. Want neem dit schilderij:

0169168tholen_w

Dat is pas ‘saai’. Ging de jonker nog op jacht met zijn valk en hond in een prachtig gedroomd landschap, enkele eeuwen later concenteren we ons blijkbaar op andere zaken. De Gezusters Arntzenius (door Willem Bastiaan Tholen, 1860-1931) zijn brave dames, is althans de suggestie. Zij bestuderen dikke boeken, wellicht encyclopedieën. In volle concentratie. Zij kijken ons niet aan, wij bestaan niet voor hen. Je verwacht dat elk moment de dienstmeid binnenkomt met een blad waarop twee kopjes thee. Terwijl in de kamer naast of onder hen een broer of vader cello oefent. Of zo. Het is een schilderij waar nauwelijks symboliek of metafoor in terug te vinden is. Wel lichtval. Wel sfeer. En een ongelooflijke, voor ons bijna ongeloofwaardige, braafheid. In welk huis, met welk interieur zou dit ooit hebben gehangen? Ik voel een enorme zwaarte, donkere meubels, grote kasten, krakende vloeren. Zou het nu nog in een ‘gewoon’ huis kunnen hangen? Wellicht. Met dezelfde motivatie als waarom mensen een aquarium nemen: het is zo rustgevend (goed voor hartpatiënten, hoor ik altijd).

Door naar de laatste:

0169169empel_r

Deze dames uit de serie Brothers & Sisters #2 van Ruud van Empel (1958) zijn van heel andere orde. Modern, inderdaad. Niet bestaand, inderdaad – Ruud stelt zijn beelden samen uit talloos veel andere beelden. Maar met een intensiteit die de vorige twee overtreft. Zeg ik met mijn oog van nu, met mijn mentaliteit van nu, met mijn kunstbesef van nu. Van Empel presenteert ons twee niet al te vrolijke meiden. Geen jonkvrouwen, geen dames uit de betere stand. Gewoon twee meisjes die met hun bozige puberkoppen behoorlijk wat van plan lijken. Het bos waarin ze zijn geplaatst is (natuurlijk) ook niet zomaar een bos. Je moet daar niet verdwalen denk ik. Goed, daar valt natuurlijk ook heel wat bij te fantaseren. Het is een werk dat  niet iedereen boven zijn bank zal willen hangen. Je kunt het ook omdraaien. Wie zal dit wel boven zijn bank willen hangen. En waarom? Eigenlijk is dat veel interessanter. De psychologie van de kunstkoper. Ook een leuk onderwerp voor een afstudeerscriptie.

In het Dordrechts Museum is deze weken de tentoonstelling ‘De kunst van het opvoeden’ te zien. Het museum laat een unieke serie schilderijen zien die met dit onderwerp te maken hebben. De werken hierboven hangen daar ook.

Ingedeeld onder kunst Getagged met , , , ,

Kunstpraat 12.06.2013: onbekende meester Lego City! Come fly with me!

12/06/2013 Een reactie plaatsen


Al een aantal weken scroll ik op Galeries.nl langs het Speelgoedmuseum in Deventer. Steeds weer blijf ik dan even hangen bij de afbeelding die het museum heeft geleverd en die gaat over de grote Legotentoonstelling. En elke keer heb ik moeite om me er vervolgens weer van los te rukken. Ik ken dat plaatje al jaren. Ben opgegroeid met Lego – welk kind niet? Lego maakte het mogelijk om dromen te verwezenlijken. Tastbaar. Voelbaar. Fantasiebaar.

En nu weer vult Lego ons huis. En fantaseer ik weg bij de dozen en zie ik mijn zoon gedroomde huizen bouwen, een gevangenis. Lig ik samen met hem op de grond en vangen we boeven. Verzinnen onzinverhalen met de ambulance en een poppetje dat we dr. Frankenstein hebben genoemd. Ik ben er soms fanatieker in dan hij.

Maar meer en meer betrap ik hem erop dat hij zijn Lego laat voor wat het is. Stofnesten hopen zich op tussen de ruïnes van wat laatst nog een ambitieus bouwproject was. Dan zie ik hem zitten achter de iPad of de laptop, spelen met ‘games’, virtuele steden bouwend, kastelen, loopgraven – gevechten leveren met zombies en strijdlustige varkens die zomaar komen aandraven regelrecht uit de fantasie van de programmeurs – niet uit de zijne. En dan bekruipt me voorzichtig een verdrietigheid die misschien niet terecht is, maar die ik niet van me kan afschudden. Ik neem me voor om straks in de Grote Vakantie dagen over de vloer te gaan dweilen met mijn zoon en zijn Lego. Misschien voor de laatste keer. Voor hij definitief zijn intrek neemt in de virtuele wereld en online met ‘vrienden’ van overal vandaan aan de slag gaat. Ver van huis en toch dichtbij.

En intussen, intussen geniet ik van de covervisual van Lego CITY.

0157547anonymus

 

Hier is een meester aan het werk geweest. Iemand die begrijpt hoe je een concept moet neerzetten. Die snapt hoe je kunt fantaseren dat je met je heli over je gedroomde stad cirkelt. En hoe meer ik ernaar kijk, des te meer ik het een absoluut kunstwerk vind. Toen ooit de LP nog normaal was, werden regelmatig tentoonstellingen gehouden over het artwork van de LP-hoezen. Pink Floyd – Umma Gumma, Stones – Sticky Fingers, Miles Davis – Bitches Brew – en zo voort. Het was hartstikke toegepaste kunst en het was zo verschrikkelijk genieten. Nee, het is nog steeds genieten.

Bij mijn weten is er nog nooit een tentoonstelling geweest over de covers van Legodozen. Dat wordt dus hoog tijd. Opgeblazen op groot formaat. Een zaal vol. En in een aparte zaal dezelfde afbeeldingen, maar dan bewerkt door vandaagse kunstenaars.

Wie doet er mee?

Ingedeeld onder kunst Getagged met ,

Kunstpraat 11.06.2013: Krijg nou wat, KLEUR!

11/06/2013 Een reactie plaatsen


Wat ik met regelmaat mis in de beeldende kunst is het werken met uitgesproken kleuren. Ja ik ken ze ook wel, en ik heb er ook al eerder over geschreven – maar het valt me eigenlijk weer op zodra ik ineens spetterende kleuren zie langskomen, of een benadering die je best kleurrijk kunt noemen. In de onderzeebootloods is het bijvoorbeeld tamelijk kleurrijk. En als je Hans van Bentem zijn gang laat gaan. Mocht je zijn expositie ‘Keep on Dreaming’ hebben gemist in het Haags Gemeente Museum, het werk is nu te zien op landgoed Fraeylemaborg, Slochteren.

0155241bentem_h

 

De hier afgebeelde stamt nog uit het Gemeente Museum, maar dat maakt niks uit. Het is Van Bentem in optima forma. Maf. Kleurrijk. Wel tien verhalen door elkaar. Brutaal. Natuurlijk niet geschikt voor een doorzonwoning, maar wel voor dit soort omgevingen. Bij uitstek, eerlijk gezegd. Want als je al praat – zoals dat in kunstkringen zo geliefd is – over ‘confrontaties aangaan’ of ‘reflecteren op’ de omgeving, dan laat Van Bentem zien hoe het moet. En het knappe is, dat hij die confrontatie aangaat op een manier die heel goed aansluit bij zijn omgeving.

‘Keep on dreaming’ goeie titel ook – die direct uitnodigt om het te doen ook.

Behalve Van Bentem is er nog een die mij verrast. Het is de Belg Koen Vanmechelen. Bij velen bekend, zoniet berucht om zijn eeuwigdurende activiteiten met kippen . Maar Koen kan meer. Tijden Art Basel toont hij bijvoorbeeld dit werk – dat overigens nu te zien is in de Amstel Gallery:

0171889vanmechelen_k

En daar zal ongetwijfeld weer kip in zijn verwerkt, herkennen wij niet vaag maar wel aanwezig een ei-vorm?- maar het is wel een lekker ding. Uitgesproken. In aanpak, in kleurkeuze, in toevoeging van zo’n pesterig lijntje neon. Gewoon lekker werk waar de mens gewoon van kan genieten, zonder prietpraat. Zou dit nou typisch mannelijke kunst zijn?

 

 

Ingedeeld onder kunst Getagged met , ,

← Oudere berichten

Volg

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 186 other followers