Kunstpraat 7.5.2013: Anouk Griffioen en de zwartwitte tederheid


Het kan nog net. Nog tot 19 mei kun je naar het Gorcums museum om je daar onder te dompelen in zwart/witkunst. Als reactie op alle kleurigheden waarmee we ons omringen. En als statement tegen het ongenuanceerde denken van vandaag de dag. Gorcum was in de jaren ’60 hometown van kunstenaars als Ad Dekkers.  Dat gevoel, houd dat vast als je er toch bent.

Er valt aardig wat te genieten daar. Bijvoorbeeld van Anouk Griffioen.

Misschien ken je haar werk. Je kunt er in elk geval niet aan voorbij, alleen al door zijn enorme afmetingen. Want groot is wel zo’n beetje haar handelsmerk. Maar gelukkig is het dat niet alleen. Want het is ook ‘gewoon’ een ongelooflijk knappe beeldend kunstenaar: wat Anouk kan met houtskool of met (zwart/wit)fotografie is altijd de moeite waard. Eigenlijk vind ik haar fotografie het interessantst. Die is niet in Gorcum te zien. Wel deze, en die is bijna fotografisch:

0165156griffioen_a

Anouks fotoserie New York 2013  (te vinden op haar site: www.anoukgriffioen.nl) is een schitterend voorbeeld van haar zwart/witwerk. Het is als fotografie gedurfd en onvoorstelbaar sfeervol. Maar ook met zoveel plezier en liefde gemaakt dat het in zijn zwart/witheid ook kwetsbaar wordt. Teder – om dat woord maar eens uit de letterkast te halen. Ik vind dat bijzonder. Want meestal is zwart/witfotografie behoorlijk uit op effect: lekker contrasteren en je hebt een sprekende afbeelding. Maar zo niet bij Anouk, die als het ware met houtskool fotografeert.

Afbeelding 52

Neem deze foto. Het is jaloersmakend dat Griffioen deze spiegeling zag en wist vast te leggen in een dromerige bezwering van de werkelijkheid. Je weet niet (precies) wat je ziet, en toch weet je iets, je vermoedt beton, vermoedt glas, vermoedt zon? Vermoedt nacht? Maar, kom, er is meer:

Afbeelding 41

Ik kan minutenlang hiernaar kijken en er zoveel bewondering voor hebben. Het origineel zal ongetwijfeld een Newman zijn of zoiets in zware kleuren. Anouk legt het brutaal vast als het ware naast de werkelijkheid. In elk geval naast de werkelijkheid van het museum met zijn haast sacrale stemming. Het lijkt oneerbiedig wat zij flikt, maar tegelijk maakt ze van het tentoongestelde werk een nieuw werk, een nieuw verhaal.

Ik sprak laatst Wim Bosch, ook een fotograaf die zijn carriėre begon als schilder (hij exposeert van de zomer in onze Galerie De 7e Hemel, samen met Marrigje de Maar en Erik Klein Wolterink). We hadden het over zijn bijzondere zwart/witserie kinderspeelhuisjes. Hij vertelde me dat het oorspronkelijk kleurenfoto’s waren waar niks mee mis was. Tot hij de kleur eruit filterde. Toen kregen diezelfde huisjes een ander karakter. Een ander verhaal. Een andere betekenis. ‘Sinister’ noemde Wim het zelfs, meen ik me te herinneren.

Tegelijk zie je het verschil met Griffioen. Het gaat me ook niet om de vergelijking tussen die twee. Het gaat me om het verschijnsel. Dat is interessant. Het doet me ook denken aan de vroege fotografie van Breitner die als een van de eerste beeldend kunstenaars dit toen gloednieuwe medium omarmde. Maar het gaat me vandaag vooral om het werk van Anouk Griffioen, waarover terecht al veel is geschreven. Dus nog een keer, omdat ik er geen genoeg van kan krijgen. Griffioen meets Hopper:

Afbeelding 13

en ten slotte Anouk meets Anouk:

Afbeelding 1

Advertenties

Over hanvanwel
Alles voor de kunst. De kunst van het kijken, schilderen, schrijven, creëren, genieten, bedenken en maken. De kunst van het je eeuwig verbazen. Maar ook de kunst van het rouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: