Kunstpraat 16.5.2013: Maria Serebriakova tapt de zon af


Een goede vriendin sprak me aan over mijn laatste blogs.”Ik kan aan je blog zien wat je mental state van dat moment is. Die dip van jou moet niet veel dieper gaan.” Ze heeft voor een deel gelijk. Natuurlijk is het zo, dat geldt uiteraard niet alleen voor mij, dat je stemming je keuze en je oordeel voor een groot deel bepaalt. En ik geef het toe, mijn voorjaarsdip mag er zijn dit jaar. Maar, dames en heren van de jury, ik neem geen woord terug van wat ik de afgelopen dagen heb geschreven.

Omdat een mens zich af en toe moet Münchhausenen laat ik het maatschappelijk verantwoorde geweld in de beeldende kunst even rusten en kies voor een ander uiterste. Rust, beste lezer. Russische rust, om precies te zijn. En ik meen te mogen beweren dat die anders is dan bijvoorbeeld Groningse. Qua beeldende kunst.

Ik weet niet of je dat gevoel kent, maar soms kan een waarneming, een afbeelding, jarenlang in je gedachten blijven. Tot er een moment komt waarop je er iets mee kunt. Toen ik twee jaar geleden op Art Basel was, zag ik werk van Maria Serebriakova. En ik was er niet weg te slaan.

SER-00021

Het had niets met mijn ‘state of mind’ van dat moment te maken. Want ik voelde me daar als een kind in een snoepwinkel – dat heb ik meestal in dat soort situaties. Het was de manier waarop Maria haar verhaal vertelde, in kleuren die rechstreeks afgetapt leken uit sneeuw en schaduwen. En in een compositie die bij elk werk te bestaan uit verstilde beweging. Of het nu ging om landschappen of om stukjes natuur, het werk dwong aandacht af. Bijna alles wat daar hing (de hier getoonde werken zijn, op de laatste na, afkomstig van haar laatste tentoonstelling in Londen in 2010 in de Regina Gallery) was gemaakt in deze ‘eenvoudige’ kleuren.

SER-00030

Behalve deze, ‘The Guard’(2011):

IMG_0218

Die bijna on-Maria’s is. Bijna te frivool. Maar die tegelijk prima past in haar oeuvre. Misschien niet als je het op dit formaat bekijkt, maar wel als je het detail van het hoofd bestudeert:

IMG_0220

Hier heeft Maria haar eigen ondergaande zon afgetapt en er een jurk van gemaakt (en iets van een hoofdtooi). Het is niet duidelijk wat voor wacht dit is, voor wat wordt gewacht, bij welke gelegenheid. Dat doet er, zoals zo vaak, ook niet toe. Misschien is het wel de Wacht van de Ondergaande Zon.

Wat het ook is, het blijft de eenvoud die het werk zijn spanning geeft. Het zou zo een illustratie kunnen zijn bij een Russisch sprookje, vol liefde, intrige, spanning en merkwaardig eind. Maar misschien is het ook wel de Wacht voor de Verzamelde Werken van Maria Serebriakova. Voorbij de Wacht heerst de rust van het landschap dat nooit lijkt te ontsnappen aan de winter.

Het wordt tijd dat Maria een expositie krijgt in Nederland.
Oja, en verder gaat het uitstekend met mij, dank voor de belangstelling.

Advertenties

Over hanvanwel
Alles voor de kunst. De kunst van het kijken, schilderen, schrijven, creëren, genieten, bedenken en maken. De kunst van het je eeuwig verbazen. Maar ook de kunst van het rouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: