Kunstpraat 8 en 9.06.2013: de natuur volgens Fernando en Paul


Het een zou bijna een detail van het ander kunnen zijn. Galerie De Boog heeft een interessante combinatie gemaakt die aanstaande zondag start. Fernando Lange Walton en Paul Smulders (onder anderen) tonen hier hun recente werk. Lange Walton met zijn merkwaardige, bijna science fiction-achtige langschappen, en Smulders met impressionistisch aandoende natuurnotities.

Het zijn twee totaal verschillende handschriften. Het heeft geen zin om ze te vergelijken. Je kunt hooguit zeggen dat ze allebei gaan over de natuur. Ja, de ene lamp brandt, de andere ook.  Het is als twee nogal verschillende gedichten over de natuur. Je kunt ze allebei bewonderen – of niet. Je kunt de opbouw vergelijken, het woordgebruik, de kleur in de woorden, de temperatuur en de emotie. En dat is het. Niet niks, maar ook niet eh… dinges.
Maar omdat beide werken samen deel uitmaken van dezelfde expositie zoek je toch naar overeenkomsten en verschillen. Of reflecties.

0171686smulders_p

 

Paul Smulders lijkt de natuur af te beelden als detail van zichzelf. Maar het is geen detail. Integendeel. Er is diepte, voorgrond en (verre) achtergrond. Er is een evenwichtige verticale deling in tweeën. Er is een gevoel van herfst, maar het zou net zo goed vroege lente kunnen zijn. Het is vooral een evenwicht van kleuren. Het groenige blauw is zeer aanwezig, maar overheerst niet. Het laat ruimte voor de andere kleuren.

0171727lange_walton_f

 

Heel anders is het met het landschap van Lange Walton. Hier kom je alleen als je er moet zijn. Maar tegelijk is het een intrigerend landschap, waar je als ontdekkingsreiziger (in de kunst) eigenlijk graag komt. Vanwege de vragen die het landschap oproept. Niks impressionisme. Hier wordt een avontuurlijk landschap weergegeven. Dat past in de science fiction van 10 miljoen jaar geleden of zoveel jaar vanaf nu later.  Als iets een verhaal oproept is dit het wel. En misschien ligt daar dan ook het verschil tussen beide werken. Bij het eerste kun je zeggen dat je het mooi vindt, dat het je doet denken aan dat meertje waar je eens was. Bij het tweede lijkt ‘mooi’ een andere betekenis te hebben. Lijkt het meer associatielagen aan te boren. Je kunt ook zeggen dat dit werk avontuurlijker is dan het eerste. Nou goed, en dan, schrijvertje?

Ik merk dat dit een mission impossible is. Dit moet je niet willen vergelijken. Ik zoekt argumenten om de argumenten. En dan ben je ver van huis. Zo kan het dus gaan in de beeldende kunst. En dat is ook het intrigerende eraan. Eigenlijk steeds word je gedwongen om iets ergens van te vinden. Zo zitten we blijkbaar in elkaar. We kunnen, of durven, niet niets van iets vinden. Dat vinden we lastig. We denken dat het altijd nodig is om ergens een mening over te moeten hebben. Zelfs het niet hebben van een mening is al een mening – uiteraard. En er is weinig anders dat het zo afdwingt dan kunst – in de hele brede zin van het woord, maar de beeldende kunst in het bijzonder. Het is ook precies dat wat beeldende kunst zijn waarde geeft en zijn onmisbaarheid bewijst. Langzaam begin ik het te begrijpen.

 

Galerie De Boog

Kloosterstraat 10, 3401 CR IJsselstein, 030-6882342, open: vr t/m zo 12.00-17.00 en op afspraak
Expositieperiode van 8 juni t/m 14 juli 2013
Opening: zondag 9 juni om 16:00 uur

 

 

Advertenties

Over hanvanwel
Alles voor de kunst. De kunst van het kijken, schilderen, schrijven, creëren, genieten, bedenken en maken. De kunst van het je eeuwig verbazen. Maar ook de kunst van het rouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: