Kunstpraat 2.07.2013: 4 maanden kunstpraat


Het was en is me een waar genoegen. Bijna dagelijks blogs schrijven over kunst. Niet omdat ik er zoveel verstand van heb, maar juist omdat ik er niet zoveel verstand van heb. En omdat ik er veel verstand van wil krijgen. Op eigen kracht en volgens mijn eigen opvattingen.

Galerie Ik ben eraan begonnen voor Galeries.nl in de aanloop naar de opening van mijn/onze Galerie De 7e Hemel. De jaren ervoor heb ik allerlei projecten in de beeldende kunst bedacht en uitgevoerd, heb kunstbeurzen bezocht, met veel beeldend kunstenaars, directeuren en conservatoren gesproken. En meer en meer kreeg het virus mij te pakken en de ontzettende zin om de dingen die ik zelf mooi vind te tonen. Vraag me niet waarom. Het is, voor zover ik het nu begrijp, iets als een Heilig Moeten.
Een galerie beginnen is een ding (en wat voor een! Zonder onze vastgoedengel was het nooit gelukt – beitel zijn naam in marmer, geef hem een plaats in je meditaties), maar een galerie invullen is iets heel anders. Om te beginnen heb ik een compagnon met wie ik af en toe behoorlijk kan verschillen van mening over wat hier past en wat niet. En dat is goed,  zo houden we elkaar scherp.

Cliché  Maar vooral heb ik mezelf. Ik dacht dat ik wist wat ik wilde – maar nu ik er echt mee bezig ben, ligt het allemaal een stuk ingewikkelder. Mijn blogs helpen mij om mijn visie aan te scherpen. Ik gebruik ze om te ontdekken waarom het nou eigenlijk gaat – in mijn relatie tot beeldende kunst. Waarom ik zo’n ontzettende hekel heb aan cliché’s in de beeldende kunst, vooral die van kunstbesprekingen. Een van de ergste die ik tot nu toe heb gehoord, in verschillende variaties, is ‘zijn kunst gaat een dialoog aan met de omgeving’. Maar deze mag er ook zijn: ‘hij schildert mensen die elkaar niet lijken te ontmoeten’. Allejezus, dat kan toch niet waar zijn! Maar nee, het is wel waar en er zijn zelfs kunstenaars die het er helemaal mee eens zijn. Godzijdank zijn er ook die zeggen dat ze nog nooit zo erover hebben nagedacht en dat ze gewoon zo werken omdat het eruit moet.

Dat heb ik eigenlijk het liefste. Natuurlijk is het goed als iemand vanuit een bepaalde visie iets maakt. Maar om daar nou hele heftige, psychologiserende teksten aan te hangen waarin je vergaat van existentiële overwegingen en waarin de ene vaagheid niet wil onderdoen voor de andere – nee, mij kan het niet bekoren.

Ontdekken  Ik heb geblogd om mij af te vragen hoe en of ik me thuisvoel in de abstracte kunst, waarom wel, waarom niet? En ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik ‘abstracte’ muziek (Cage, Ligeti, Andriessen voor mijn part) aangenaam luisterbaar vind, maar dat dat omgekeerd niet geldt voor abstracte beeldende kunst. Ik zal niet zeggen dat het me verveelt, zeker niet. Ik zie hoe knap abstract  Richter is bijvoorbeeld. En dat geldt wel voor meer. Maar er ontbreekt in mijn visuele hersentjes een relevant aan/uitknopje waardoor ik er echt van kan genieten. Bacon, ja. Wel degelijk, Maar die vind ik ook niet zo abstract. Kirkeby, absoluut. Twombly absoluut niet. Ja, sorry. Ik weet dat ik nu door een aantal mensen in de ban word gedaan. Maakt me niet uit. Ik weet ook niet waarom ik dat vind. En ik heb ook geen zin om dat helemaal te bedenken of me ervoor te verantwoorden.

Figuratief abstract  Dus kom ik in de buurt van andere dingen, die net zo onbenoembaar zijn, maar waarbij ik met gemak in tranen kan uitbarsten. Bij wijze van. Mijn vriendin Els, die mijn vorderingen in de kunst op de voet volgt en hier&daar bijstelt, formuleert dat ik bezig ben thuis te komen in de ‘figuratief abstracte’ kunst.  En dat is een term die me goed bevalt. Want zo voelt het ook.

Wellicht heeft het te maken met mijn wortels als tekstschrijver. Wellicht liggen tekst en figuratief dichter bij elkaar dan tekst en abstract. Zou zomaar kunnen. In elk geval kan ik sneller blij worden van doeken waarin iets gebeurt, die een verhaal vertellen aan de hand van figuratieve elementen. Want hoewel ik zie dat een werk van De Kooning gaat over de zee, en het licht dat op het land speelt – en ik ook voel dat het met een bepaalde meesterhand is geschilderd – zie ik het ook niet. Ziende blind, zoiets. En omgekeerd, met het werk van de tot in de hemel geprezen Atelier van Lieshout heb ik echt helemaal niks. Sorry. Sorry. Sorry.

Belgen  Gelukkig blijft er van alles over. En heb ik ontdekt dat ik iets speciaals heb met Belgische schilders, zelfs meer abstracte als Werner Mannaers en Raveel. Maar zeker figuratieven als Stephanie Leblon, DeConynck, Deglin en Hervé Martin. Ik moet nog analyseren wat dat precies is. Denk dat ik een antwoord heb, maar daaraan moet ik eerst nog werken voor ik het je vertel. Wie ik de afgelopen maanden eruit vond springen: Thijs Jansen, Melvin Anderson, Leen Kaldenberg, Klaas Kloosterboer, Wiersma, Lego City en niet te vergeten Jim Impelmans. En er waren genoeg anderen die de moeite van het bespreken waard waren. Bijvoorbeeld Petra Werlich en Wieke Terpstra.

En gelukkig blijft er nog genoeg om over te schrijven, de beelden van Erik Buijs bijvoorbeeld. Veel Belgen uiteraard. En veel Hollanders. Maar heb ik nu een lijn te pakken om het beleid voor Galerie De 7e Hemel bij uit te stippelen? Ik weet het niet. Het begint te komen. Godzijgeloofd ben ik er nog niet uit. Misschien wel nooit. En ook dat is mooi, en misschien wel zo gewenst. Wat ik in elk geval weet, is dat we voor 2013/2014 een boeiende galerie-agenda hebben waarop ik me ongelooflijk verheug.

De komende twee maanden neem ik even gas terug qua Kunstpraten. Niet meer elke dag, maar twee, drie keer per week. Mocht je suggesties hebben, aarzel niet. Commentaar, graag. Het ga je goed.
Later!

1152_l

Advertenties

Over hanvanwel
Alles voor de kunst. De kunst van het kijken, schilderen, schrijven, creëren, genieten, bedenken en maken. De kunst van het je eeuwig verbazen. Maar ook de kunst van het rouwen.

3 Responses to Kunstpraat 2.07.2013: 4 maanden kunstpraat

  1. Beste Han, dankjewel voor je blogs tot nu toe. De ene keer amusant, de andere keer verhelderend, maar waar ik het meest van sta te kijken is dat het je vrijwel iedere dag weer lukt een goed verhaal te maken. Vaak over kunstenaars die ik nog niet kende, maar soms ook wel, soms zelfs over bekenden. Sterke beelden vergezeld van verhalen met soms verrassende inzichten. Dus dankjewel, en ik blijf je volgen.

    Like

  2. Hoi Han,

    Ik kan je goed volgen en ik heb je met plezier gevolgd de laatste maanden. Ik dacht soms wel, hij houdt dit niet vol…elke dag. Ik zou het nooit kunnen, maar ja, jij bent tekstschrijver he? kan ik wel een beetje jaloers op zijn op die vaardigheid, ik moet af en toe een statement of persbericht schrijven en ik zit me toch te zweten!
    Zoals mijn zoon – kunstenaar Maarten van den Bos, zoek hem maar ’s op, zal je aanspreken – altijd zegt: alles is abstract. Je zult wel zien waarom als je een werk van hem ziet en hij houdt het zijn moedertje ook steeds voor en daar heb ik wat aan.
    Als je hier mee in de knoop komt, de koffie staat klaar……………
    Een fijne dag! Irene

    Like

  3. Chiel Jasperse says:

    Dag Han, ik lees niet vanaf het begin mee (ik kwam hier toevallig, als dat bestaat, terecht) maar ik zou je blogs niet graag missen, de kans dat ik anders de geweldige Leen Kaldewei had ontdekt acht ik zo goed als uitgesloten. Het brede spectrum dat door je schrijven gedekt wordt maakt dat de broodnodige spanning en uitdaging ruim voorhanden zijn. Ga vooral zo door, de frequentie lijkt me minder belangrijk dan de kwaliteit.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: