Afscheid David van Wel – 4 november 1991 – 4 april 2015


“Hier zijn geen woorden voor.”

Hoe vaak heb ik dit de afgelopen dagen niet gehoord.
En het klopt.
Er bestaat geen tekst na de dood.
Er bestaat poëzie. Meer dan genoeg. Er bestaan beschouwingen over. Als toeschouwers langs de lijn.
Maar na de dood, nee – geen woord.

Verdriet, intens verdriet – dát bestaat na de dood. Verdriet dat je verwerkt in je eentje. Verdriet dat je deelt met liefst zoveel mogelijk anderen. Verdriet dat nooit over lijkt te gaan.
Verdriet dat altijd tekort schiet.

Want hoe geef je het verlies een plek van iemand die zo dierbaar is als David. Hoe geef je dat vorm?Ik zou het bij God niet weten.
Wat ik wel weet, is dat het verdriet dat ik de afgelopen dagen heb gezien op de gezichten van die meer dan honderd vrienden, vriendinnen, dispuutgenoten, collega’s, zijn broertje, zijn familie – zo intens was, zo tergend droevig dat het een bijzondere schoonheid kreeg.

Dat kan namelijk. Verdriet kan de mooiste muziek voortbrengen, de schitterendste schilderijen en de meest intense beleving.
Maar verdriet om David overstijgt zelfs dat, heb ik de afgelopen dagen gemerkt.

David was meer dan een passant voor zoveel mensen.
David zorgde ervoor dat niemand in zijn omgeving zich achtergesteld voelde. David hield van mensen, ongeacht wie of wat ze waren.

En mensen hielden intens van David.
David: zoon, stiefzoon, broer, vriend, trouwe vriend, verstandige vriend, brutale vriend, geile vriend, hockeyvriend, knappe vriend, strenge vriend, blowende vriend, drinkende vriend, Borgiavriend, collega-vriend – David’s levensvlam die net bezig is zijn intense warmte te verspreiden, David is niet meer.

CIMG0072

“David is dood.”
Binnen de kortste keren verspreidt het nieuws zich via alle media.
’s Ochtendsvroeg gestorven in zijn eigen bed.
Waarschijnlijk binnen een kwartier nadat hij Philip heeft gesproken.
Waarschijnlijk rond half zeven. De oorzaak horen we waarschijnlijk pas over drie maanden.
Drie tergend lange maanden leven in onwetendheid.
Pas dan kunnen we de rust in onze harten enigszins laten terugkeren.

David is dood.
Het proces is onomkeerbaar. We blijven achter met onze herinneringen
Die op dit moment zo’n pijn doen.
Die branden, steken, etteren, schuren.
Op een manier die geen taal toelaat.

Want de dood staat geen taal toe.

David is dood.
Niets krijgt hem terug.
Geen tranen. Geen verdriet.

Volgens het Boeddhisme gaat de ziel niet dood. Die leeft voort in een eindeloos proces waarin niets toevallig is, waarin alles met alles is verbonden. Zoals de moleculen in een druppel water. Zoals druppels eeuwenoud water in de zee. De ziel is een watermolecuul op een eeuwige reis waarvan de route wordt bepaald door krachten groter dan wijzelf.

Wie dat kan accepteren, kan beter omgaan met het verlies van een dierbare.
Zelfs als hij David heet.
Immers de dood is geen eindpunt maar onderdeel van een proces waarin wij passanten zijn.

Tja.
Maar intussen… is David wel hartstikke dood en wordt hij intens gemist door ons allemaal.
David was de molecuul die in dit bestaan andere moleculen verenigde en verbond op een manier die ronduit uniek was.

De laatste tijd kwam het regelmatig voor dat ik hem om raad vroeg. En zijn antwoorden waren altijd raak, gemeend en wijs.
Ik besefte juist de afgelopen maanden dat hij hiermee het bewijs afleverde dat hij nu echt klaar was voor een lang en mooi en fijn leven. Tot ver in de 80. Hoedend over zijn broertje als ik er straks niet meer zou zijn. Levenslang houdend van Philip, van Jim, van Roald, van Bogie, van Christiaan, van Wouter, van Mark, van zijn vereniging, van zijn werk, van al zijn talloze andere vrienden en heel veel vriendinnen.

Dit is wat me het meeste dwarszit: David, de jongen die net man was geworden, die David mocht niet meer verderleven.
Godverdomme zonder opgaaf van reden.

En wij blijven achter. Sprakeloos. Hopeloos. Verlaten. Vol verdriet om een gemis waarvoor geen woorden zijn.
Want er bestaat geen tekst na de dood.

En niets krijgt hem terug.
We moeten leren leven met een leven zonder David.
Dat zal niet makkelijk zijn, maar we eren David het meest door te handelen in zijn geest.
Of zoals Marc, zijn hockeycoach, na een tegendoelpunt altijd riep: “En weer doorrrr.”Dat hoor ik David ook tegen ons zeggen, in al zijn wijsheid en houden van: “En weer doorrrr.”

Laten we vandaag Davids leven vieren en eren op de best mogelijke manier – met tranen, met boosheid, met omhelzingen en vooral veel bier. Koester hem houd van hem je leven lang, leer van hem.

Maar vooral: en weer doorrrrr.

 11080546_10205607427459349_7362509037589598245_o

 

Advertenties

Over hanvanwel
Alles voor de kunst. De kunst van het kijken, schilderen, schrijven, creëren, genieten, bedenken en maken. De kunst van het je eeuwig verbazen. Maar ook de kunst van het rouwen.

2 Responses to Afscheid David van Wel – 4 november 1991 – 4 april 2015

  1. Ita Heuvel, Beneluxln. 186, Utrecht says:

    Han, gecondoleerd. Eigenlijk weet ik niet wat ik je moet schrijven, omdat jou het ergste is overkomen wat een ouder kan overkomen. Heel veel sterkte! Ita Heuvel

    Like

  2. Addy says:

    Als een homp klei in een animatiefilm, waar poppetjes in- en uitgetrokken worden, zo trekt t leven ons allemaal in en uit ’t stoffelijke vlak, in voortdurende beweging en verandering.
    Wat blijft is ’t verweven door ’t “houden van”: David is binnen, in Uw hart, in Uw wezen; thumbs up.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: