David en het verzet – David vertrekt (10)


dat je opbelt: ‘alles goed, Pap?’
dat je appt: ‘Daan, hoe laat spreken we af bij de Zara, ik heb een leuke broek gezien.’
dat je ruige spelletjes doet met Bob, ook jouw hond
dat je Daniël vermanend toespreektDSC_0912
dat je met Philip twee dagen werkt aan de sinterklaassurprise voor Daniël
dat je je zorgen maakt over ons
dat je eindelijk groente eet dank zij Jim die voor jullie kookt en van jullie houdt
dat je Daniëlle plaagt met haar psychologie en haar healing
dat je met ons praat over je pubertijd en zegt dat we toch wel strenger hadden mogen zijn
dat ze op je werk van je houden om wie je bent: betrokken, slim, eigenwijs, elegant bot, vrolijk

dat je trots vertelt dat je bent gevraagd voor de lustrumcommissie – je gaat de communicatie doen
dat je vertelt over je werk met een enthousiasme dat we niet van je kennen
dat je vertelt over parkiet Vogel en hoe Philip de dode Vogel in een bootje de Amstel liet afvaren
dat je vertelt over het kattenluik dat Philips broer in de nieuwe boekenkast heeft gemaakt, zodat jullie nu op zoek kunnen naar een poes
dat je praat, lacht, plaagt, baalt – zoals alleen jij dat kan

met pup Bob, op het voetbalveld bij Daniël.

met pup Bob, op het voetbalveld bij Daniël.

dat je chagrijnig bent omdat je te laag zit met je bloedsuiker
dat je schoenen ’s ochtends in de gang vertellen
dat je gisteravond laat ben thuisgekomen voor het weekend
dat je in de auto je nieuwste muziek laat horen: ‘deze vind jij ook mooi, Pap’

dat je niet vertelt dat je na die ene afspraak nooit meer op diabetesconsult bent geweest
dat je niet vertelt dat je je zorgen maakt om je diabetes en besluit om de bloedsuikerstanden een week lang gedetailleerd bij te houden (ontdekken we na je overlijden in je opschrijfboekje dat je van Daniël voor sinterklaas kreeg)
dat je altijd sokken hier vandaan meeneemt en in je klerenkast een plastic tas staat, tot de nok toe gevuld met sokken – meestal in enkelvoud
dat je me tijdens een wandeling met Bob vertelt dat je zo ontzettend moe bent

dat je vindt dat je eigenlijk teveel aan je hoofd hebt
dat je niet wilt en niet kunt kiezen tussen al je activiteiten want alles moet
dat je het leven omhelst en daarmee voorbeeld bent voor zoveel mensen

Dat dat allemaal verleden tijd is, ook al noteer ik het in de tegenwoordige tijd – ja voor altijd leraar Nederlands, tekstschrijvertje, je weet het. Het zijn allemaal dingen die wij nog steeds niet kunnen en willen begrijpen. Ze vormen het netwerk van ons verzet tegen jou hier-niet-meer-zijn.

Wij leren dat acceptatie het opgeven van verzet is. We willen het geloven. Graag zelfs. We willen ons IMG_0053daarheen mediteren. Echt. Maar ook echt niet. Het is angst – ik beken. Wat geef ik op als ik me niet meer verzet? Hoor ik je dan bijvoorbeeld nooit meer zeggen: ‘Hoi Pap, alles goed?’
Kan ik mijn verzet opgeven terwijl ik je zo ontzettend mis? Is iemand missen ook een vorm van verzet? Moet ik daarmee stoppen, vriendje? Zo werkt dat toch niet? Zeg dat het zo niet werkt. Geef ’n teken. Laat Bob flapperen met zijn oren, weet ik veel.

Laatst kreeg ik de fotocollage die tijdens je begrafenis is getoond. Ik kan hem eindeloos afspelen. Genieten van al jouw momenten. De rare bekken die je trekt. Jij met al die meisjes, het ene nog mooier dan het ander, ik ben trots op je. Hoe gretig kan iemand het leven inkijken? Nou zo. Genieten van die foto’s versterkt mijn verzet alleen maar. Hoe kan dit niet meer zijn?  Alles van, met, aan jou is nooit meer. Het is niet te vatten. Alles in ons verzet zich daartegen. En zolang we ons verzetten, kunnen we ook niets accepteren. Moet dat dan? “Accepteer het verzet ook maar gewoon, Han,” schrijft een wijze vriendin.

Het opgeven van verzet betekent acceptatie van ‘wat is’ – en ‘wat is’ gaat over wat ‘is geweest’, namelijk jouw leven. Verzet is per definitie breekbaar. Het buigt niet mee als riet in de wind. Het is star. Houdt voet bij stuk en is daardoor gevoelig voor geweld. Als je, zoals de boeddhisten, gelooft dat alles in beweging is, een proces – dan begrijp je dat verzet het proces tegenhoudt. Als je dat kunt opbrengen, geef je aan niet te hechten aan wereldse emoties. De dingen komen. De dingen gaan.

Ons verzet is onze aardse gehechtheid aan jou, David. We kunnen je (nog) niet loslaten. We kunnen de tekst dat iemands dood niet betekent dat je hem loslaat maar anders leert vasthouden, die tekst kunnen we (nog) niet op zielsniveau uitvoeren. En waar het verzet breekbaar is, zijn wij dat ook. Wij ervaren dat elke dag, elke minuut, elke nacht tussen waken en slapen. We ervaren het in de dagenlange piep in ons oor, in de hoofdpijn die maar niet weggaat, in de voortdurende vermoeidheid, in de pijn in onze spieren, in onze tranen. Het zijn allemaal resultaten van ons verzet. We doen onszelf (dus) pijn, we plegen als het ware zinloos geweld op onszelf. Alleen maar omdat we in stand willen houden wat is opgehouden.

Onmogelijke opgave. Naast alle pijn, die voor een deel te maken heeft met het verzet, wil ik die enorme hoeveelheid verlangen naar wat was omkeren. Ik zet het om in vieren wat is geweest. Genieten van de herinneringen. Blij dat we dat alles hebben meegemaakt. Blij en trots op jou. Op al die momenten die we samen waren, op al die keren dat we er voor elkaar waren, op alles wat jij voor ons hebt gedaan en vooral betekend. Zo wil ik jouw leven bekronen met alles wie en wat jij was. (“Ja, Pap, en weer door.”)

IMG_2018

Advertenties

Over hanvanwel
Alles voor de kunst. De kunst van het kijken, schilderen, schrijven, creëren, genieten, bedenken en maken. De kunst van het je eeuwig verbazen. Maar ook de kunst van het rouwen.

One Response to David en het verzet – David vertrekt (10)

  1. Miranda van der Meer says:

    Beste Han, je kent mij niet persoonlijk. Misschien heb je wel gehoord van ons verhaal, ik ben de moeder van Sophie Klop. Sophie was ook lid bij HCN en overleed op 11 jarige leeftijd aan hersenstamkanker, november 2011. Jouw verhaal levert mij veel troost in herkenning. Ik weiger, ook nu nog, los te laten, te accepteren of iets een plekje te geven en toch red ik me steeds iets beter door de dagen. Ik ontwikkel me in de nieuwe relatie mer Sophie. Dus ook zonder acceptatie is er licht in de duisternis.
    Houd je taai!
    Miranda

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: