David ‘close to the bone’ 2 – David vertrekt (19)


“If something you say or write is close to the bone, it is close to the truth in a way that might offend some people,” The Oxford Companion.

Verdomme David, ik ben terug bij ‘Af’. Ruim drie maanden na jouw vertrek is het beloofde NFI-rapport gekomen. Die drie maanden lang heb ik woorden gezocht om uiting te geven aan mijn pijn en verdriet, om iets van jouw dood te begrijpen, om er evenwicht in te vinden. Maar zelfs zonder NFI-rapport zijn er teveel open einden. Bijvoorbeeld dat je vertrok in je slaap terwijl ik sliep. En doorsliep. Niets maakte me wakker, niets voelde ik – vaak heb ik me afgevraagd waarom niet. Je hoort altijd van die verhalen dat er op zo’n moment iets wordt gevoeld, of dat men bijvoorbeeld wakker wordt met het besef dat er iets aan de hand is. Mij gebeurde het niet en ik kan daarover behoorlijk chagrijnig worden. Ik kan geen enkele andere reden bedenken dan dat jij net zo verbaasd was over je eigen overlijden. Het was een overval – een hit & run. Zo onverwacht dat je op geen seconde erbij stil hebt gestaan om ons een signaal te sturen uit jouw prille hiernamaals.
IMG_3471Terwijl ik doorsliep lag jij daar voorover met je neus in je kussen, je armen gespreid. Om de een of andere reden sijpelde er wat bloed uit je neus. Nu is dat kussen een dierbaar aandenken. Ik heb het al vaker verteld en beschreven. Het schijnt bij rouwarbeid te horen dat je vaak hetzelfde moet zeggen en schrijven. Dan ‘slijt het’. Nou, ik kan je zeggen: voorlopig slijt er helemaal niks.

Je bent dus overleden op die 4e april en je wordt meegenomen naar het VU voor nader onderzoek. Naakt en anoniem in een zwarte bodybag. Wij mogen je niet zien. Je logeert in het mortuarium. Een label bungelt aan je grote teen. Je rechter grote teen: D.J. van Wel, 04.11.’91. Meer heb je niet aan.

Het duurde een paar dagen voor we te horen kregen dat nog meer onderzoek nodig was. Er zouden kweekjes worden gemaakt in Den Haag door het NFI, zei de rechercheur van dienst. Iemand van 23 jaar hoort namelijk niet zomaar dood te gaan. Er werd onderzoek gedaan naar ‘een mogelijk niet natuurlijke dood’. Ruim vijf dagen na je overlijden kregen we je eindelijk te zien. Je was aangekleed in de kleren die we hadden afgegeven aan de uitvaartleidster (“Ik ga me aankleren,” zei je vroeger). Ik legde mijn hand tegen je wang. Je voelde zo ontzettend koud. Zo kil, zo niet jezelf en zo ver weg. Ik moest me bedwingen om niet naast je in je kist te kruipen, tegen je aan te liggen en je warm te maken. (had ik het maar gedaan). Je haren raar gewaaierd om je hoofd.

Het onderzoek naar jouw doodsoorzaak zou dus drie maanden duren, kregen we te horen. Kutzooi! Drie maanden. Godzijdank ontdekten we zelf binnen twee weken de werkelijke oorzaak van je overlijden: het ‘dead in bed syndrome’. Een regelrechte ‘sniper’ die in Type 1 Diabetes sluipt onder de dekking van een te lage bloedsuiker en die geen sporen achterlaat na zijn laffe daad: fatale hartritmestoornissen zijn niet vast te stellen na iemands overlijden. Het was en is te onbevredigend. Want over het syndroom zelf is weinig bekend, behalve dat het zich voordoet. Gemiddeld bij 2 op de 10.000 Type 1 Diabeten. Ben je mooi klaar mee. Het verkeerde lot uit de verkeerde loterij. Gefeliciteerd meneer Van Wel, u heeft de Jackpot: u gaat dood en wel nu! Fantastisch toch? Vertel de kijkers eens wat er door u heen gaat.

Het officiële autopsierapport blijft die maanden als een schaduw boven ons en je graf hangen. We proberen intussen zo goed mogelijk dit uitgeholde leven in te vullen. We praten. We analyseren. Ik blog. Alles om te begrijpen dat je dood bent. Drie maanden lang stuiteren we eindeloos als het zilveren balletje door de flipperkast van de dood, die het design heeft van een mortuarium met veel roestvrij staal – hartstikke cool.
Dan krijgen we bericht dat het rapport klaar is. We maken een afspraak met de recherche. Het OM stuurt alvast de conclusies op. Die luiden dat er alleen geconcludeerd kan worden dat er geen conclusies te maken zijn. Zo goed heeft de dood-in-bed-sniper zijn werk gedaan.

Op het politiebureau lezen we beide rapporten waarin stap voor stap wordt uiteengezet wat er is onderzocht. En hoe. We belanden in een slechte film en realiseren ons dat, terwijl wij ons druk maakten over jouw begrafenis, jij in je verzegelde anonieme bodybag uit het VU MC werd vervoerd naar het NFI in Den Haag. Daar sneden gelatexte handen je open om daarna in voorgeschreven volgorde al je organen, hart, hersens van je lichaam te ontkoppelen, te wegen, open te leggen en te analyseren – ‘op doorsnede’. Hoe langer ik erover nadenk, des te afschuwelijker het wordt. Ik heb je hersens, je hart en je organen bij wijze van spreken zien groeien,  er nooit bij stil gestaan dat ze op een dag materiaal voor een patholoog anatoom zouden zijn. Welke ouder doet dat wel?
Nadat je aldus uit elkaar was genomen, ben je weer als een bouwpakket terug in elkaar gezet. Godverdomme David, je was al dood maar door jou zo te uit elkaar te halen, alles letterlijk los te koppelen – ‘close to the bone’ – en vervolgens functieloos terug te plaatsen en administratief te verwerken – voelt het alsof je opnieuw bent overleden. Het is horror. Mijn kind een functieloos bouwpakket.

Je was in elk opzicht gezond, behalve dan die kut-diabetes. Al je organen zagen er goed uit. Bijzonder is dat je longen groter zijn dan ‘normaal’ en dat je hersens ook zwaarder zijn. Verder blijkt je schildklier ontstoken – dat komt vaker voor bij mensen met type 1 Diabetes. Maar nergens is een signaal dat ‘conclusief’ is. Misschien maar goed ook, maar tegelijk onbevredigend. Het maakt achteraf gezien het jou uit elkaar snijden en in elkaar zetten zo overbodig. Iemand vroeg me of wij eigenlijk toestemming hadden gegeven voor jouw autopsie. Ik realiseerde me dat het niet zo was. ‘De’ officier van justitie had bevolen om je nader te onderzoeken. Dat kan blijkbaar zonder overleg of toestemming. Net zo als dat wij je pas na je autopsie mochten zien.

Natuurlijk, ik weet ook wel dat het zo moet, dat het niet anders kan. Dat alleen een systematische analyse de weg is naar een mogelijke visie. Maar verdomme niet bij jou! Verdomme niet bij jou. Gewogen en helemaal goed bevonden. Objectief dood dank zij een syndroom dat geen spoor achterlaat behalve een dwaalspoor.
Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen drie maanden helemaal over moet doen. Ik moet me opnieuw door de dagen slepen. ’s Ochtends verlangen naar de avond zodat deze dag ook weer snel voorbij is. Ik hang in zo’n enorme transparante bal waarin je een berg kunt afstuiteren, over water rollen. Ik schiet dus heen en weer tussen de flippers in die flipperkast – als ik genoeg stuiter kan ik levens verzamelen. Heb ik genoeg levens, dan krijg ik een bonus: een van de letters van jouw naam. Zo schrijf ik stuiterend jouw naam in flikkerende flipperkastletters. Het is het hoogst haalbare.

 

 

 

 

Advertenties

Over hanvanwel
Alles voor de kunst. De kunst van het kijken, schilderen, schrijven, creëren, genieten, bedenken en maken. De kunst van het je eeuwig verbazen. Maar ook de kunst van het rouwen.

One Response to David ‘close to the bone’ 2 – David vertrekt (19)

  1. Anne 23 says:

    Beste,
    Ik ken jullie niet en geen idee meer hoe ik bij uw blog uit ben gekomen, maar ik ben blij dat ik hem tegen kwam. Ik ben diep geraakt, geschokt, ontroerd en heb lang niet meer zo gehuild als bij het lezen van de (ja, alle) posts over David. Misschien raakt het me wel zo omdat ik zelf ernstig ziek ben geworden, tijdens mn eerste jaar als studentje, nog aan de start van een nieuw hoofdstuk in het leven. Je wordt er zonder pardon tussen uit geplukt. Waarom? Ik vraag het me geregeld af, maar een antwoord zullen we nooit krijgen. De schrijver doet waar hij zin in heeft. Gelukkig ben ik er nog – al is het toch wel een andere ik – met o.a. meer inzichten, meer respect voor het leven, de gezondheid en hoe fragiel het allemaal is. Oké, niet dat ik daar iedere dag zo bewust mee bezig ben en zit soms ook te klooien met m’n medicijnen en doe te veel dan goed voor me is. Ik bedoel, je bent jong en wilt leven als zodanig. Noem het verzet, rouw, het is gewoon kut en oneerlijk. Zo ook voor David, maar dan ‘bizar’ veel groter. Gelukkig is dat niet wat iemand definieert. Zo kan ik aan de posts opmaken dat hij een geweldig mooi mens was met een geweldig mooi leven. Met ups en downs op verschillende gebieden, allicht, dat hoort bij een goed boek. (Prachtig ook hoe hij gewoon geleefd heeft van het geld van z’n tante btw) Dat het einde zo onbevredigend moet zijn is gewoon wreed. Wat er echter gedurende het verhaal geschreven is, staat zwart op wit, onomstotelijk vastgelegd, heeft een plek gekregen en neemt niemand meer af. Zo zal ook David voort blijven leven in de harten en gedachten van de ‘lezers’ en er bij zijn wanneer zij nieuwe herinneringen maken voor in hun eigen ‘boek’. Mij heeft hij in ieder geval geraakt.
    Heel veel sterkte,
    Anne

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: