David en de glazen rugzakken – David vertrekt 24


“Kom naar Zorgvlied, dan kun je de sfeer proeven en zien waar hij ligt,” had ik gezegd. Voor de gelegenheid heb ik twee campingstoelen meegebracht zodat we rustig kunnen overleggen. Ik doe mijn verhaal – dat van David. Dan zitten we zwijgend naast elkaar. Zij, vier maanden zwanger van haar tweede. Ze huilt. “Kan ook van mijn buik komen,” zegt ze excuserend. Ik knik en geloof er niks van. Marinke is een van mijn favoriete glaskunstenaars. Twee jaar geleden had ze in mijn galerie een prachtexpositie waarbij ze liet zien dat glas monumentale kunst kan opleveren, net zo goed als uitermate fragiele werken.

DSC_0617

En toeval bestaat dus echt niet. Een paar jaren terug was ik met Daniël, Davids broertje, in de Glasblazerij van het Nationaal Glasmuseum en kende haar toen nog niet zoals nu. Ze was op dat moment de enige vrouw die aan het glasblazen was. Zelfverzekerd. Ervaren. Daniël keek ademloos toe. Marinke nodigde hem uit om haar te ‘helpen’ blazen. Ik heb het filmpje nog. Achteraf kan ik alleen maar constateren hoe bijzonder dat moment was nu we zo naast elkaar zitten op Zorgvlied in een totaal andere setting en met een intussen vriendschappelijk opgebouwd verleden.

Ik zeg dat David lid was van dispuut Borgia. Ze kijkt verrast op en vertelt dat ze tijdens haar studie in Rotterdam lid was van een vrouwendispuut dat is gelieerd aan LANX, de studentenvereniging waaronder Borgia valt. Ik zou me moeten verbazen, maar kijk nergens meer van op. Zo gaat dat. Als het erop aankomt, blijkt dat we langs onzichtbare maar betekenisvolle lijnen met elkaar zijn verbonden. We – als in ‘iedereen’.

“Davids leven begon nog maar net op gang te komen,” begint ze haar uitleg van het glasconcept voor David, “hij was volop aan het ontdekken. Op allerlei manieren. In allerlei omgevingen en situaties. Hij was het leven aan het leren als beginnend volwassene. Ik associeer dat met rugzakken. De rugzak als symbool voor de tocht die je maakt. De rugzak die je meeneemt naar school, naar een festival, met vakantie, naar je werk. David maakte veel verschillende tochten. Mijn gekreukte glasbollen zijn een vertaling van elke rugzak die David op zijn levenspad gebruikte. De robuuste doppen van kurk sluiten letterlijk het gelopen pad af. Elk glasobject is de transparante, gestolde herinnering aan Davids ontdekkingstochten.”

Ik laat haar woorden tot me doordringen. Klinkt goed. Dan haalt ze uit haar auto drie voorbeelden en ik ben direct verkocht, ook al zijn de vormen ver verwijderd van de rugzakken die ik ken. Het zijn mooie, intrigerende glazen objecten in fijne glaskleuren. Later vertel ik aan een vriend over het project. “Waarom doe je het Spreeklint niet in een van die rugzakken?” vraagt hij. Natuurlijk! Het Spreeklint is een bijzondere herinnering aan David. Op Borgia doe je dat om als je tijdens een vergadering het woord neemt. Doe je het zonder spreeklint dan moet je een krat bier inbrengen. Als enthousiast, brutaal en humoristisch debater was David zeer gehecht aan zijn Spreeklint. Trots was hij erop.

Davids spreeklint

Davids spreeklint

Philip, zijn huisgenoot, plaagde hem vaak ermee. Verstopte het op momenten dat David op het punt stond naar Borgia te gaan voor weer eens een vergadering tot 06.00 uur ’s ochtends. Nu symboliseert het Spreeklint Davids gelukkigste tijd van zijn leven. Geplaatst in een rugzak van Marinke is wel een prachtige oplossing. Deze rugzak symboliseert de laatste en gelukkigste tijd in zijn aardse bestaan.

Thuis vertel ik over het voorstel van Marinke. Daniël knikt. “Dus je bent het ermee eens?” vraag ik hem. Hij hoeft er geen moment over na te denken: “Ja, ik vind het mooi, maar ik wil dan wel dat er ook een rugzak komt met daarin FiFa 15, want dat speelden wij heel veel samen.” Ik geef Daniëls idee door aan Marinke en spreek af dat we met ons drieën de eerste ochtend dat zij gaat blazen erbij zullen zijn om kleuren uit te kiezen. Marinke zal zo’n vijftien ‘rugzakken’ blazen.

kleurstalen in de Glasblazerij

kleurstalen in de Glasblazerij

DSC_1157 DSC_1150

DSC_1174

We stellen de datum vast, 12 september, waarop de rugzakken op het graf geplaatst zullen worden. Op 8 september stuur ik Zorgvlied een mailtje waarin ik vertel wat we de 12e zullen doen. Per kerende post krijg ik de volgende mail van de afdeling Vergunningen van de Gemeente Amstelveen waaronder Zorgvlied valt:

“Geachte heer van Wel,
Zojuist ontvang ik de email van de heer N inzake jullie voornemen om komende zaterdag een glazen kunstwerk te komen plaatsen op grafruimte N-II-0239 waar uw zoon David van Wel begraven ligt. Wij hebben voor dit kunstwerk nog geen vergunningsaanvraag van de uitvoerende partij of firma mogen ontvangen. Voor er een monument op Zorgvlied geplaatst mag worden dienen wij de constructie, de maten, dikte van het materiaal etc. te beoordelen . Als wij deze vergunning hebben goedgekeurd dan versturen wij een nota voor de leges naar de uitvoerende partij. Als deze zijn voldaan kan worden overgegaan tot plaatsing. Hiervoor kan de uitvoerende partij  2 werkdagen van tevoren contact met ons opnemen via email. De dagen dat het monument dan geplaatst mag worden zijn maandag, woensdag, donderdag en vrijdag (voor 11.00 u.)
Wij kunnen u dus helaas geen toestemming verlenen om komende zaterdag het kunstwerk  te komen plaatsen.”

Ambtenaren! Ik reageer met ingehouden woede. Laat weten dat niemand mij ooit van deze bizarre regel heeft verteld, dat het om een zeer bescheiden ‘monument’ gaat, dat ik alle genodigden niet meer kan bereiken (niet wil) en dat we gewoon doorgaan. Punt. Uit. Anekdote geboren. (nog drie escalerende mails volgen).

Het is zaterdag 12 september 2015. 11.00 uur in de morgen. We staan bij Davids graf. Ervoor liggen de vijftien ‘illegale’ rugzakken. Ik zie nergens door Amstelveen opgetrommelde waterkanonnen of ME, tenzij die achter de monumentale bomen in het park staat opgesteld. Het zal wel loslopen. Ik moet denken aan die scene in een van de Bommelverhalen waarin Bommel wordt gearresteerd door Brigadier Snuf met de onvergetelijke woorden: “Bommel ik moet je arresteren, wat is je naam?” Genoeg over dit formele gezeik. Het is zaterdagmorgen en we staan bij het graf van David. De ‘rugzakken’ hebben we buiten het graf gelegd. Na een korte toelichting van Marinke waarin ze vertelt wat de rugzakken beteken (ze zijn het leven dat David nog zou gaan leiden, die zich zouden vullen met zijn leven – nu zijn ze leeg gebleven en afgedicht: er komt nooit meer een ervaring bij) leggen we om de beurt een van de rugzakken op het graf. Daniël begint, samen met Philip en Maceo. Er daalt een gewijde stilte over ons. Het is het samenzijn. Het is de handeling. Het is het besef dat we hiermee ons kind, broer, vriend eren. Het is prachtig. Langzaam vult de ruimte van het graf zich met de rugzakken in schitterende kleuren. Iedereen neemt de tijd om er een uit te kiezen en hem zorgvuldig te plaatsen. Daarna kost het zichtbaar moeite om terug te keren naar de groep. Na enige tijd zijn alle rugzakken geplaatst. Niemand zegt wat. Niemand beweegt. Het is bladstil. Minutenlang staan we zo in gedachten verzonken, allemaal zijn we in gesprek met David – broer, vriend, zoon. Godver wat missen we die jongen.

DSC_1196

DSC_1209

 

DSC_1202

 

DSC_1219
DSC_1224
DSC_1207
 DSC_1210
 DSC_1230
DSC_1228
DSC_1236
 Elie Wiesel schrijft in zijn essaybundel ‘Mijn liefde voor de Talmoed’: “… wat nog veel erger is dan de dood: de vergetelheid.” Zolang de vrienden er zijn, zolang Daniël er is en Daniëlle, zolang ik er ben, zijn moeder en zus is David niet vergeten. Al was het maar vanwege zijn schitterende graf, hoe wrang ook.
Advertenties

Over hanvanwel
Alles voor de kunst. De kunst van het kijken, schilderen, schrijven, creëren, genieten, bedenken en maken. De kunst van het je eeuwig verbazen. Maar ook de kunst van het rouwen.

2 Responses to David en de glazen rugzakken – David vertrekt 24

  1. Judith says:

    Lieve Han, wat verschrikkelijk mooi!
    Ik vind het woord verschrikkelijk eigenlijk altijd gek in combinatie met mooi of fijn, maar nu klopt het gewoon.

    Like

  2. Bridget says:

    Het is prachtig!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: