David in December – David vertrekt (29)


Het is vrijdagavond een jaar geleden. Miezerregen. Daniël en ik staan bij het busstation om David te halen. Zoals gewoonlijk zitten er nauwelijks mensen in de rode bus uit Amsterdam. Dat maakt het wel makkelijker om David op zijn vaste plek te herkennen: in het achterste deel van de bus; jongen met omgekeerde pet op zijn hoofd, vette krullen, bruin windjack. Hij zwaait. Op zijn gezicht is verder geen spoor van emotie te ontdekken.

Dagelijks zie ik die bus rijden. En altijd zit ergens achterin een David: omgekeerde pet, windjack. Tegenwoordig kijk ik maar een andere kant op als de rode bus langskomt. Er zijn zo van die dingen die ik liever ontken.

Daniël rent David tegemoet die behalve zijn rugzak een enorm voorwerp omhuld door vuilniszakken met zich meedraagt. We hebben dit jaar voor het eerst lootjes getrokken en ieder moet ten minste een surprise maken. Ik vermoed, ik hoop dat dit Davids surprise is.
We proppen ons in de kleine Peugeot waarvan nog maar een portier fatsoenlijk open en dicht gaat, en rijden naar huis.
Die avond vieren we de leukste Sinterklaas ooit. Even vergeten we andere zaken die ons bestaan dwarsbomen en bedreigen. We hebben allemaal ons best gedaan op de surprises en gedichten. Zelfs Daniël. Maar vooral David. Uit de vuilniszakken haalt hij een levensgrote ‘pick axe’, het fameuze pikhouweel uit computergame Minecraft dat Daniël en hij zo vaak spelen. We weten niet wat we zien, zo prachtig is het ding gelukt. Dan leest Daniël het bijbehorende gedicht voor en ik te gloei van trots. Het is David gelukt een echt goed, ritmisch, rijmend gedicht voor Daniël te schrijven. Wat een feest. De voorgaande jaren heeft hij nauwelijks moeite gedaan om voor Sinterklaas zijn best te doen. Dit gedicht en deze surprise maken dat in een keer goed.
David vertelt later dat hij met Philip zo’n drie dagen is bezig geweest om de pick axe in elkaar te zetten. We hebben hem nog steeds en koesteren hem, samen met de herinneringen aan die avond.

De afgelopen maanden kon ik alleen maar met angst en beven denken aan december. Als ik me ergens niet op verheugde, was het deze ‘feestmaand’. Hoe moesten we nu Sinterklaas vieren? Hoe kon deze Sinterklaas überhaupt de vorige evenaren, laat staan overtreffen met David zo aanwezig in onze herinnering? Dit is de ‘hoofdfilm’ van mijn geheugen – vanaf zijn aankomst met de rode bus, de miezerregen, tot de onthulling van de pick axe en het voorlezen van het gedicht.

DSC_0912

Een paar weken geleden vroeg Daniël om hem te helpen met het maken van de surprise voor school. Hij wil een PS4-controller maken, maar heeft geen idee hoe dat moet. Fanatiek stort ik me drie weken lang op kippengaas, repen papier, behanglijm en plakkaatverf. Het zorgt als ware bezigheidstherapie voor veel afleiding. s Nachts denk ik de volgende stappen uit en kan niet wachten tot het weer dag is.

We besluiten om met ons drieën lootjes te trekken en surprises met gedichten te maken. Direct is een ding duidelijk voor mij: ter ere van Davids inspanningen vorig jaar ga ik dit jaar al mijn energie erin steken. Dus naast de controller stort ik me op een remake van de onnavolgbare raket uit Kuifjes Mannen op de Maan en maak ik Trojaans paard. Heerlijk om te doen. Meer en meer verheug ik me op de komende 5e december. In plaats van met mijn hoofd tussen mijn knieën te zitten, borrelen de mafste ideeën op. Dit wordt mijn eerbetoon aan Davids Sinterklaas. Zoveel moeite als hij vorig jaar heeft gedaan voor zijn surprise en gedicht, zoveel inspanning wil ik dit jaar minstens leveren. Er is een doel, er is een datum, er is inspiratie – voor het eerst sinds lang. Ik verheug me.

Dan is het zover. We hebben allemaal ons best gedaan. Er zijn surprises. Er zijn gedichten. Er is marsepein, pepernoten en pizza. We zeggen: “David is er vanavond bij,” en meer niet. Want het is goed zo. Ander ritueel is niet nodig. Ook niet na afloop als de surprises hun geheimen hebben prijsgegeven, de gedichten zijn voorgelezen. We zeggen niet: “Weet je nog vorig jaar…,” of “Dit zou David ook leuk hebben gevonden…,” of “Ik mis hem toch wel.” Later die avond vraag ik me af hoe dat toch kan. Een antwoord kan ik niet vinden. Behalve dat ik merk hoe opgelucht ik ben: we zijn dus in staat om verder te leven. We geven het ‘nu’ alle voorrang en dat is een hele stap. Een maand geleden was dit ondenkbaar geweest, toen was 5 december een datum om liefst over te slaan, hard voor weg te lopen.

Het geeft vertrouwen in de komende weken. Kerst en Oudjaar zijn niet ver weg meer. Ik maak plannen voor een speciale Davidboom. Weer een project om me in uit te leven. Vanochtend kwam een zinnetje langs, uit het niets: “Ik had een zoon.” Dat voelt aan als een andere fase in mijn rouwarbeid. Het is berusting, mijn verzet tegen zijn dood lijkt in sommige opzichten voorbij. Er is ruimte voor andere zaken. Ik wil geloven dat David mij die ruimte geeft: “Pap, ga nou maar door,” ik hoor het hem zeggen terwijl hij in de rode bus stapt die hem terugbrengt naar zijn gelukkige leven met Philip, met Borgia, met Budget Energie, met zijn talloze vrienden.

 

 

Advertenties

Over hanvanwel
Alles voor de kunst. De kunst van het kijken, schilderen, schrijven, creëren, genieten, bedenken en maken. De kunst van het je eeuwig verbazen. Maar ook de kunst van het rouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: