David en de gekken & dwazen – David vertrekt (34)


4 maart. Nog vier weken. De spanning neemt toe, net als laatst met zijn verjaardag en met Oud & Nieuw. Dit is aftellen naar het moment dat geen genade kende. Het moment dat de onomkeerbaarheid van Davids vertrek bevestigt. De dagen sluipen naar die fatale datum een jaar later. Ik heb me voorgenomen dat het leven daarna weer normaal moet doen. Flauwekul natuurlijk. Het jaar, dat zoveel momenten van vertraagde tijd bevatte, ging belachelijk snel voorbij. Niet alleen die eerste periode na Davids overlijden, ook veel andere dagen of weken zou ik over willen doen. Vooral om alle twijfel weg te nemen. Heb ik het wel goed gedaan? Heb ik intensief genoeg gerouwd? Heb ik voldoende stilgestaan bij het overlijden? Vragen die amper te beantwoorden zijn.

Deze weken zijn als aftellen voor een lancering. Soms kan het me niet snel genoeg gaan. Dan weer precies omgekeerd. In deze situatie is weinig zeker. Maandenlang voelt het alsof ik mijn basis ben kwijtgeraakt. Letterlijk. Eigenlijk sinds Davids overlijden heb ik problemen met mijn voeten. Dat komt voor een deel door de reuma die me nu al enkele jaren behoorlijk irritant op de vergankelijkheid van mijn lichaam wijst. Maar er heeft zich onder meer ook een ontstoken achillespees aangediend die een jaar nodig heeft om te herstellen. Zeggen deskundigen. Je kunt het nauwelijks zelf bedenken. Het maakt dat ik de laatste tijd nog onzekerder op mijn voeten sta. Ik struikel over de kleinste uitsteeksels van bramenstruiken en ander groene gekruip. Val in de modder van het bospad waar de boer met zijn tractor diepe groeven heeft getrokken. Donder zelfs om als ik het Bob-traject op de fiets afleg en kom terecht in een zojuist geploegd veld waarop een laag verse gier drijft. Het zou me voor 4 april vorig jaar nooit overkomen zijn. Laat het jaar ook daarom snel voorbij zijn. Trek me uit dit drijfzand. Geef me vaste grond onder mijn lijf. Help mijn voeten hun stabiliteit heroveren want ik heb nog een leven te gaan.

DSC_1041Een paar dagen geleden gaf coach Mark me de nieuwste almanak van Hockeyclub Naarden, Davids sportieve thuishaven. De eerste pagina van het boek is gereserveerd voor David . Een lief en welgemeend In Memoriam door Mark geschreven met het statie-smoking-portret van David ernaast. De meeste mensen die in de almanak staan hebben David goed gekend. Dat geeft me een warm gevoel, hoe idioot de situatie verder ook is. Het is weer zo’n signaal: David is niet alleen. Zal dat nooit zijn in de harten van velen.
Wat blijft zijn die eeuwig schurende vragen:
1:         Waarom loopt hij dadelijk niet gewoon bij mij binnen?
2:         Waarom is juist deze hypo hem fataal geworden terwijl hij er zoveel heeft gehad?
3:         Heeft hij zich in die laatste split second gerealiseerd dat hij bezig was te overlijden en is hij toen inderdaad even verschrikkelijk boos geworden?

Het zijn de open einden bij een leven dat als open einde tot staan werd gebracht; die je niet oplost met een jaar rouwen; die ik me waarschijnlijk zelfs op mijn sterfbed zal afvragen. Het zijn de open einden waarmee wij nooit kunnen leven maar het desondanks moeten. Hoe onbevredigend wil je het hebben? Zelfs als je weet dat hij er altijd zal zijn (‘Information is never lost’)? Want hij is er wel maar hij is er vooral niet.
Niet als broer en beschermer van zijn broertje dat juist deze dagen heeft besloten om een werkstuk te schrijven over diabetes maar daar nog niet zo heel veel van begrijpt en in zijn Voorwoord noteert dat hij het maken van het werkstuk moeilijk vond omdat het hem zoveel verdriet deed. Tien jaar.
Niet als stiefzoon die na jaren van verzet zich helemaal gaf aan zijn stiefmoeder die van hem houdt alsof het haar eigen kind is en voor wie het verdriet van het missen zo groot is.
Niet als mijn zoon in wie ik het afgelopen jaar zoveel over mijzelf leerde kennen en waarop ik zo onvoorstelbaar trots was.
Die David die ten slotte verhuisde naar Zorgvlied met zijn organen in een vochtabsorberende envelop onder zijn ribbenkast vanwege de autopsie die helemaal niets aan het licht bracht en daardoor in zijn dood niet eens zichzelf kon zijn. Mijn beschadigde David met zijn beschadigde leven en zijn beschadigde lichaam.

Zo zijn wij uit balans gebracht met de onuitgesproken opdracht om ons evenwicht te hervinden want David wenste dat wij gelukkig zouden worden: “En weer door!” Hoe vaak houd ik me dat niet voor? En hoe vaak hoor ik dat ook van andere ouders die hun kind verloren. Op de een of andere manier krijgen ze altijd als boodschap mee dat hun kind wenst dat ze gelukkig worden en vrede hebben met het idee dat hun kind er niet meer is. Mijn rouwproces helpt me bij het realiseren van die wens. Hoop ik. Daarom heb ik SONY DSCvan de naderende 4e april een mentale grens gemaakt. Daarna moet ‘alles’ ‘anders’ zijn. Geen idee hoe dat moet of gaat – maar het is een stimulerende gedachte. Tegen beter weten in. Ik denk dat ik vooral mezelf moet toestaan om meer ruimte voor mijn eigen leven te creëren. (Jaja, weer zo’n zogenaamd diepe uitspraak die ergens nergens over gaat).
Godverdomme David, ik kan je niet levend denken, het jaar ging te snel en als er een ding duidelijk is dan is het dat je niet en nooit te redden was. Evenmin kan ik die eeuwige vragen beantwoorden, ik kan je alleen maar koesteren in mijn hart en herinnering.

Rouwen is vluchten. Rouwen is verzet. Rouwen is het ondenkbare onder ogen zien. Rouwen is voor altijd – al gebeurt het in mijn geval  niet langer elk moment van de dag. Eerder stiekem. Terloops. Rouwen is hopen op het wonder dat nooit komt. (Zie hoe ‘wonder’ zonder –er een heel andere betekenis krijgt. Taal in dienst van het overleven, terwijl tegelijk woorden tekort schieten. Als taal zelfs tekort schiet, hoe zou ik het dan wél kunnen?)
Rouwen is het hervinden van het wankel evenwicht, de grond stabiel onder je voeten. Rouwen is voor niemand hetzelfde: wie zijn kind verliest aan kanker rouwt anders dan wie zijn kind verliest aan een verkeersongeluk rouwt anders dan wie zijn kind verliest aan een bombardement rouwt anders dan wie zijn kind verliest omdat het vliegtuig waarin het met vakantie ging uit de lucht werd geschoten rouwt anders dan wie zijn kind verliest omdat het zelfmoord pleegde en rouwt anders dan wie zijn kind verliest aan het falen van zijn hart.
Wij zijn de achterblijvers
de thuisblijvers
de ongewissen
de zoekers
de verdwaalden
de vluchters
de eenzamen
de het-gaat-wel-weerders
de dodenvereerders
de leven verweerders
de veroordeelden
de in standhouders
de ontkenners
de erkenners
de gewonden
de gekken en
de dwazen
want diep van binnen blijven we hopen op dat wonder, zoals alleen gekken & dwazen dat kunnen. Zo heb ik nog enkele weken te gaan tot het Grote Loslaten. Dat is op zich al een wonder.

 

 

 

 

Advertenties

Over hanvanwel
Alles voor de kunst. De kunst van het kijken, schilderen, schrijven, creëren, genieten, bedenken en maken. De kunst van het je eeuwig verbazen. Maar ook de kunst van het rouwen.

One Response to David en de gekken & dwazen – David vertrekt (34)

  1. Nescio says:

    David wenste juist bij zijn coach, bij zijn leven al, je geluk.
    Dat was er dus niet helemaal…dat zag hij.
    David glijdt uit zijn lichaam, uit het leven, en je hoort dat pas later en mág hem zelfs niet zien – onmenselijke autoriteit, die onderzoek voor alles laat gaan, zonder dat je hem daarmee ooit terug kan krijgen – en het is verder ook al niet zo een briljant jaar;

    Maar de gedachte aan meer ruimte voor je eigen leven, gaat eigenlijk nergens over? Halloooo??

    Al strompelend door dit jaar, waarin je in grote groeven neerviel, kroop als je niet meer kon gaan, zeulde je David mee, richtte je een Monument op.
    Je zoon, die je voedde en schraagde, steeds hebt gedragen.
    De zoon die je kreeg van het Leven: te leen voor een poosje, zoals al onze levens
    opbubbelende in de materie, alle levensverhalen belichamend, verbindend.

    Ruimte voor je leven? Dat is een wáre gedachte.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: