De doodvermoeide galeries


Het beloofde een schitterende dag te worden. We zouden op pad gaan in Amsterdam om weer eens een long list van galeries af te werken. Ter inspiratie. Want: wie weet doen we het binnenkort zelf ook. Want: nieuwsgierig. Want: trek in kunst, veel kunst. We huurden fietsen and off we went. Maar het went nooit, die merkwaardige sfeer in een galerie waar je eigenlijk nooit weet of het op prijs wordt gesteld dat je binnenkomt.

Waar je conceptuele kunst tegenkomt waar je niks mee hebt ondanks alles. Waar je je afvraagt ‘hoe ze ervan kunnen leven’. Toch geen al te gekke vraag in deze tijd. Mijn vooruitgeschoven post in de kunst vertelt me dat momenteel het aantal galeries dat nog enigszins winst maakt, op de vingers van hooguit twee handen te tellen is. En dat het merendeel amper quitte speelt maar eerder met verlies draait.

Fokking crisis? Na gisteren weet ik het zeker dat die crisis er maar weinig mee te maken heeft. Het zijn die galeriehouders zelf, met alle respect, die nog – net als veel vastgoedeigenaren – met meer dan een been in de periode van voor de crisis staan. Ze gedragen zich met dezelfde gemakzucht als toen de bomen de hemel ingroeiden – en de klanten kunst kochten alsof het ademen was. (Ik overdrijf een beetje, maar dat is een stijlfiguur dus ik mag het doen).

Omdat we ons nergens echt welkom voelen – ook door de kunst waar we het niet echt warm van krijgen – gooien we het over een andere boeg en lopen een van de laatste winkels in houtsnijkunst (Oceania/Afriakania) binnen. Dat doen we eigenlijk altijd nadat we ons met onze machetes een pad hebben gebaand door de vaak ondoordringbare conceptuele kunst die zo welig tiert in de hoofdstad. Wat een verademing – die directheid, de klare lijn, het totale ‘gebrek’ aan ambitie. Neem nou deze KpleKeple, het zonnemasker uit Ivoorkust. foto-12

Het is niet moeilijk te begrijpen waarom de mannen van CoBrA hier hun inspiratie zochten. En vonden. Ineens besef ik ook waarom Duchamp zo waardevol is voor de moderne kunst. En waarom we sindsdien massaal opzoek zijn naar iemand die in deze tijd met dezelfde brutaliteit vernieuwt, verwart, aanklaagt en in vervoering brengt. In de gemiddelde galerie hoef je die niet te zoeken. Dat is in elk geval duidelijk. (wordt vervolgd)

Advertenties

Aaaaaaaaaaargh


Je hebt vijanden en vijanden. De ene soort is het niet waard om te bespreken, laat staan te benoemen. Als je ze al hebt en als ik er zo over nadenk, in die categorie heb ik gelukkig niet een. In de andere wel.

Met dit type is iets bijzonders aan de hand. Die weet namelijk niet dat hij mijn vijand is. Hij kent mij niet eens. Hij heeft in zijn onnozelheid dingen gedaan waarmee anderen weer andere, dommere, dingen hebben gedaan waardoor ik last van hem heb en niet anders kan dan hem benoemen tot mijn Verschrikkelijkste Vijand.

En dat is heerlijk.

Runner up onder mijn ergste vijanden is het kinderparadijs in de vakantie. Hel en vagevuur. Met gillende, bloedneuzende, kneuzende kinderen, omvallende bekers limonade, ouders en grootouders. Als je er oog voor hebt is het een genot, maar je kunt het kinderparadijs met evenveel gemak toevoegen aan je plakboek met Ergste Vijanden. Verzamel ze allemaal! Ruilen mag!!

Het kinderparadijs is niks vergeleken met vijand nr 1: kindertelevisie. En dan vooral rond 07.00 uur ’s ochtends. Filmpjes waarin het voortdurend gaat over slechteriken en goedzakken, klootzakken en argelozen, aaibaren en monsters. Soms letterlijk, dan weer figuurlijk. En tussen die uitersten altijd weer familieleden: neefjes maar vooral zusjes en ook wel vriendjes en vriendinnetjes. Het gaat eigenlijk altijd als volgt: de goedzakken zijn leuk aan het spelen tot de klootzakken komen – in welke vorm ook. Dan raken zusjes en/of vriendjes erbij betrokken en die gaan vervolgens eindeloos gillen bij elke bedreiging die zich voordoet. Nou is er weinig erger dan volwassenen die op kindertoon praten en ruziemaken, maar echt catastrofaal is het als ze gaan gillen. En dan niet alleen, maar bij voorkeur met twee of drie: AAAAoooooooAAAAAAAuuuuuuuuAAAAA – eindeloos AAAAAAAAAArgh. Tot de klootzak op de een of andere manier wordt verslagen of moedeloos van het gegil verdwijnt.

Ik kan me niet voorstellen dat die filmpjes ook om zeven uur ’s ochtends worden gemaakt. Of bedacht. Trouwens, degeen die ze bedenkt moet ook aardig van God los zijn. Ik zie een onrijpe twintiger, die vroeger verwaarloosd is. En ten minste de schlemiel van de buurt. Met een leidinggevende die ruimschoots gemakzuchtig is en alleen kan denken in good guys/bad guys. Die filmpjes worden hoogstwaarschijnlijk in de loop van de dag gemaakt en ge-voice overed. Dan zijn de stembanden los.

Vervolgens zijn er inkopers en zenderprogrammeurs die kritiekloos bedenken dat al dat gegil, al die boosaardigheid, achterbaksheid en pesterigheid ook ’s ochtends vroeg best geschikt is voor kinderen. Dus kleine kinderen, want die zijn erg vroeg wakker.

Ik geef het toe, ik ben zo’n ouder die het soms wel makkelijk vindt om in de drukte van het opstaan zijn kind even bij de televisie te parkeren. Terwijl ik met mijn rug daar naartoe brood smeer, thee zet – weet ik veel – hoor ik het eindeloos AAAAAAAAAAAAAAArgh. Kan me er niet aan onttrekken. En vervloek vanuit mijn tenen de programmeurs van de televisie en de makers van die filmpjes. En benoem ze tot mijn Verschrikkelijkste Vijanden. AAAArgh.

Het mooie is dat ik me op elk moment van de dag kan terugtrekken in mijn boosheid en dus  aangename martelingen bedenk, bij voorkeur zoals in A Clockwork Orange, van Anthony Burgess – verfilmd door Stanley Kubrick. Oude film, erg actueel. Daarin figureert een stel klootzakken onder leiding van een echt erge klootzak. Onder invloed van drugs en verveling slaan ze in op alles dat hun voor de voeten komt. Dan wordt de ergste klootzak opgepakt en gestraft: opgesloten in een kamer waar enorme luidsprekerboxen staan waaruit knetterhard Beethoven klinkt, wordt hij verplicht om naar gillend gewelddadige kinderfilmpjes’s te kijken.

Ik zie voor me hoe ik de programmeurs en de filmmakers met ducktape vastbind op simpele houten keukenstoelen voor een enorm beeldscherm met het meest fantastische home cinemasysteem. En daar ten minste 48 uur achterelkaar die afschuwelijke filmpjes afspeel. Water en brood en, net als in de film, oogklemmen zodat ze moeten blijven kijken

Ik ben even de Master of the Universe – om in hun kinderachtige wereldbeeld te spreken.

Dan kom ik weer bij zinnen en bedenk dat ikzelf misschien wel mijn ergste Verschrikkelijke Vijand ben. Want wie begon ook alweer de televisie ’s ochtends aan te zetten? Dus. Oké, AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAaarggghhhhhhh

Is daar iemand? en 9 andere dringende vragen.


De Engelse zoeksite AskJeeves.co.uk heeft (eindelijk) haar lijst gepubliceerd met meest gestelde vragen. Op 1 staat de beroemdste existentiële aller tijden. Maar wat te denken van deze op 9: Ging Tony Soprano dood? De lijst biedt een bijzondere inkijk in wat de UK dagelijks bezig houdt. En voedt de vraag welke inhoud je geeft aan content. Lees maar.

De Top 10 is samengesteld uit ruim 1.1 biljoen zoekvragen die werden gesteld sinds de oprichting van de site in 2000. Nu is het leuke dat Ask Jeeves, hier bekend als Ask, op haar site een extra dimensie heeft gegeven aan de Top 10. Bezoekers mogen per vraag een poging doen het antwoord te formuleren. De beste antwoorden maken kans op een iPad. En dat levert de wereld aan bijzondere content op. Maar nu eerst de Top 10:

1                    Wat is de zin van het leven?
2                    Bestaat God?
3                    Hebben blondjes meer lol?
4                    Wat is het beste dieet?
5                    Is daar iemand?
6                    Wie is de beroemdste persoon ter wereld?
7                    Wat is liefde?
8                    Wat is het geheim van geluk?
9                    Ging Tony Soprano echt dood?
10                Hoe lang heb ik te leven?

Niet bekend is uit welk percentage van die 1.1 biljoen zoekvragen deze Top 10 is samengesteld, maar het zullen er best veel zijn. Nu is natuurlijk de vraag, waarom iemand deze vragen stelt? Is het meligheid – gewoon om de site uit te proberen of bestaat er echt behoefte aan een antwoord?

Alleen op de wereld
En is het toeval dat de meest indringende vraag precies op 5 staat? Ik vind dat in elk geval de aller-intrigerendste (klopt dit Nederlands?). Immers, het is een vraag die je kunt zien als een test voor de site: de naam ‘Ask Jeeves’ suggereert, in combinatie met het logo – de butler –, dat er ‘iemand’ is die de vraag kan beantwoorden. Dat is de ene kant.
De andere kant zou je ook kunnen interpreteren als variant op “Zijn we alleen in dit heelal?”; eigenlijk had ik die ook in deze Top 10 verwacht. Juist bij deze vraag probeer ik me altijd voor te stellen wie de persoon is die hem stelt. En hoe hij of zij achter zijn beeldscherm zit en wat zich in zijn hoofd afspeelt. Ik denk dat het iemand is die alleen woont. Dan is de kans namelijk groter dat je je afvraagt of het niet gezelliger kan. Hoewel, er zullen ook genoeg paren zijn die zich elke dag opnieuw die vraag stellen. Maar wat er beslist aanwezig moet zijn, is een aquarium. Ik zie mijn allenige achter zijn computer en afwisselend kijken van beeldscherm naar aquarium.
Het vis-universum (Maanvis, Gupjes, een enkele Discusvis, mogelijk een chinese Danio) nodigt altijd uit tot filosofische bespiegelingen die makkelijk kunnen leiden tot de vaststelling dat als de vis zijn eigen wereld heeft zonder te weten wat zich Daarbuiten afspeelt, dat ongetwijfeld ook voor de mens, afstammeling van De Vis, geldt. Die constatering kan zo overdonderend zijn dat mijn alleenwoner zich direct richt tot zijn digitale Vriend Jeeves .

En is het verder  toeval dat er een fijne congruentie bestaat tussen de eerste en de tiende Vraag? Van ‘wat is de zin’ naar ‘hoe lang heb ik te leven’. Wow. Als speechschrijver word ik hier zo blij van – want wat een mooi materiaal om een toespraak mee te openen. En te sluiten.

Antwoorden
Maar nu het mooie. Of bijzondere. Of maffe. Jij mag het zeggen. Op die Top 10-vragen komen nu dus allerlei antwoorden en veel daarvan hebben een tamelijk serieuze toon. Hoewel, het populairste antwoord op Vraag 1 is tot nu toe deze:

It’s either to save a life or bring another life to the world – according to my husband. That’s how he got me pregnanted twice

Maar wat te denken van deze:
The meaning of life is to give meaning to your own life , and the answer is different for each one of us.

Of neem vraag twee: bestaat God? Die maakt de dichter in de Engelsman wakker. Lees en geniet mee van zoveel pure Britse emotie:
On one fine day when myself and a dear old friend sat having lunch on Skye looking over to the mountains of Knoydart, my friend said ‘This is God’s country.’ As far as I am concerned, that says it all!

En deze:
Only an small nightingale that is caroling on top of the tree is enough to prove the God

Zo is dat. ‘Only a small nightingale’… nog kleiner dan ze al zijn? Nouja, God ziet alles, ook de kleinste nachtegaal. Of wat te denken van de onnavolgbare antwoorden op vraag of er iemand is:

My extraterrestrial friend, said no. but I do not believe him..

En:
I hope not. I was hoping those scary noises outside were just the wind….now you’ve gone and put doubts in my mind.

Of:
With all the wars and un-rest on earth…..I think we should focus on appreciating the life here first and learning to communicate and exist in peace before we seek other life elsewhere!

En zo veel meer. Hoewel er aardig wat melige teksten tussen zitten, is het bijzonder te zien dat de Meest Gestelde Vragen ook leiden tot Meest Gegeven Antwoorden. In een van mijn praatgroepen op Linkedin (Dutch journalists, editors & copywriters) wordt de vraag gesteld wie inhoud geeft aan content. Niet iedereen begrijpt die vraag – te lezen aan de zogenaamd cynische reacties die er komen. Sinds ik de Top 10 van Meest Gestelde Vragen heb ontdekt, en in hun kielzog de Top 100’s van Meest Gegeven Antwoorden, weet ik het zeker: het kan. Ask Jeeves.

Social media commercial: Digeus


Ik ben gewend dat de telefoon rond etenstijd gaat en iemand met veel lawaai op zijn achtergrond vraagt of hij me stoort en of ik wel weet of etcetera. In de social media gaat dat anders. Nee, andersom. De Nieuwe Communicatie heeft ontdekt dat je slim je doelgroepen kunt selecteren en segmenteren door in de social media op zoek te gaan naar groepen die geschikt zijn voor bepaalde boodschappen en produkten. Dat weet je natuurlijk allang. Een paar dagen geleden kreeg ik een simpel, kort en vriendelijk mailtje van Alise Johnson. Ik ken haar niet. Zij mij niet.

Haar firma Digeus zoekt alle social media af om mensen en blogs als ik te vinden. En om mensen als ik een vraag te stellen en een aanbod te doen. Dit schrijft Alice:
Hi Han, Could you please mention about our Digeus System Optimizer on your blog. I will give you a full version in exchange. I am Alise Johnson, I work for Digeus, Inc. http://digeus.com/products/systemoptimizer/system-optimizer.html

Zo simpel, en daar houd ik erg van, dat ik bij voorbaat val voor Alice. Om haar een plezier te doen kijk ik op de url zodat ik zeker weet dat Alice een mooi product vertegenwoordigt – en eigenlijk weet ik het antwoord al. Ik doe de proeftest en ja, Digeus mag van mij. Dus ik doe Alice een lol en geef hier de korte samenvatting die ook op de site te vinden is. Dan heb ik mijn werk gedaan – want ik hou van simpel – en heeft Alice haar zin: ergens in een uithoek op Internet in een Blog die een bescheiden lezersaantal kent, wordt gesproken over haar product.
Maar Alice is nog niet klaar met ons. Ik laat haar weten dat ik over Digeus wil schrijven en direct stuurt ze me het volgende terug:

Thank you for your desire to create a review. Please send me the link to your review as soon as you create it. We may also provide a free copy for any of your readers if they create a review in any blog/forum/tweeter/facebook, etc. Please let them know, as this offer expires on the 1st of September. If you have any questions about our products, don’t hesitate to ask them. Sincerely, Alise Johnson PR Manager Digeus, Inc

Dat je het weet. Het is gratis en het werkt . Want hoe modern we ook zitten te bloggen, de tegeltjeswijsheid van voor de jaartelling is nog steeds van kracht: “voor wat hoort wat”. Dan nu de Digeus-belofte:

Digeus System Optimizer is the smartest way to solve computer problems and protect your valuable data. This easy-to-use software helps you eliminate system crashed, prevent computer problems, and restore your system to a healthy state.

System Optimizer Features
Automatically identifies and repairs common Windows problems
Finds and deletes duplicate files – regain valuable hard disk space
Removes invalid registry entries increasing system performance
Eliminates system crashes, freezes and slowdowns
Improves PC boot up and response time
Cleans over 50 different types of junk files
Cleans your Internet History and other personal traces
Dear Alice, I hope you are satisfied.
forever yours
Speechman

Listen, engage, be real, be respectful, have fun


De titel van dit stukje is het mantra van de Nieuwe Communicatie. Anders mag het niet heten. Voor internet was er de traditionele communicatie, met geheide wetten, met het verschil tussen ‘below the line’ en ‘above the line’, met marketingguru’s, met direct marketing wizzards. Met vooral veel printuitingen en met dagbladen in onverstoorbare oplages en met journalisten die een vak uitoefenden dat zeer tot de verbeelding sprak. Zo ook de reclamewereld zelf. Wat we nu, alweer een paar jaar meemaken, is een ongelooflijke verandering van perspectief door de verandering in middelen. De social media en in hun kielzog alle aanverwante internetontwikkelingen hebben het communicatielandschap – en daarmee de wereld – veranderd. En het mooie is dat het lijkt of we ons bevinden in een staat van permanente verandering. Want meer dan ooit veroorzaakt de ene toepassing de andere. En meer dan ooit, wordt het traditionele reclame- communicatiedenken ontmanteld en gevoed met nieuwe opvattingen en mogelijkheden.

In een overtuigende – iets te uitgebreide – presentatie laat Marta Kagan zien hoezeer de social media intussen onlosmakelijk zijn verbonden met ons bestaan onder de alles zeggende titel “What the F**K is Social Media”.Kagan weet waarover ze praat, want ze ‘is’ bijna Social Media.

Ze eindigt haar slide show met de vijf teksten uit de titel hierboven: “Listen, engage, be real, be respectful, have fun”. Natuurlijk, het is allemaal niet nieuw – maar het is op de een of andere manier wel F**King fris en inspirerend. Ik denk dat dat vooral komt door die laatste, have fun. Want luisteren deden we ook al toen David Ogilvy het voor het zeggen had. En de wet ‘wees geloofwaardig’ is er ook al aardig wat jaren. En uiteraard dien je respect te tonen voor je doelgroep(en). Maar nog niet zo vaak werd dat rijtje afgehecht door de oproep Have fun.

Ik zie dat niet als een oproep tot oppervlakkigheid. Maar veel meer als uitnodiging om tot het uiterste te gaan in het toepassen van social media en alles wat daarbij hoort in al je communicatie. En ervan te genieten, trots te zijn op wat je doet, combineert,  bedenkt en realiseert.

Een van de interessantste ontwikkelingen in de social media is de toepassing Foursquare. Daarmee kun je (via je mobiel of je laptop) ontdekken wie er in de omgeving waar je je op dat moment bevindt, bijzondere aanbiedingen heeft,  waar je vrienden zich op dat moment bevinden, of vertellen waar jij je op dat moment bevindt. Bovendien krijg je tips van anderen over de plaats waar je je bevindt. De oproep van Foursquare is helder: “You can unlock your world”. Weer zo’n fijne belofte, recht uit het hart van de social media. Ik word er blij van.

http://www.slideshare.net/mzkagan/what-the-fk-is-social-media-one-year-later
http://foursquare.com

De zeer oude zingt – speech Indiëherdenking


tekst toespraak  door Jan van Zanen, burgemeester Amstelveen
140810 Indiëherdenking

De zeer oude zingt

‘… Er is niet meer bij weinig
Noch is er minder
Nog is onzeker wat er was
Wat wordt wordt willoos
Eerst als het is is het ernst
Het herinnert zich heilloos
En blijft ijlings
Alles van waarde is weerloos
Wordt van aanraakbaarheid rijk
En aan alles gelijk
Als het hart van de tijd
Als het hart van de tijd

 

Alles van waarde is weerloos
Wordt van aanraakbaarheid rijk …’.

Meneer de Commissaris van de Koningin,
Ambtgenoten uit de regio, Dames en Heren, genodigden,

Velen van u zullen uit dit gedicht van Cobra-dichter Lucebert de centrale zin kennen.
Het is een zin die zich – volgens mij terecht – een plaats heeft veroverd in de Nederlandse literatuur. Maar hóé toepasselijk is het hele gedicht op deze herdenking.

[“De zeer oude zingt”… Het is een titel in de beste traditie van de literatuur: de gezongen overlevering voor generatie na generatie – “in het hart van de tijd”. ]

Het gedicht gaat over voorspoed en tegenspoed, over idealen en idealisten, over hoogmoed en vernedering, macht en onmacht. Over afscheid…
De “zeer oude” in het gedicht vertelt het lied van verstilling en kwetsbaarheid.
De kwetsbaarheid van al die kwesties die beginnen als groots, ernstig, imposant.
Vernietigend – zo u wilt.

Kwesties die na verloop van tijd vervagen en verworden tot bijna onbegrepen echo’s uit het verleden:
‘wat wordt wordt willoos’ en vervaagt ‘weerloos’ – ‘heilloos’ en ‘ijlings’.
Als herinneringen. Die ten slotte deel uitmaken van het ‘hart van de tijd’.

Er is weinig nodig om de parallel met deze herdenking te ontdekken. Samen houden we een kwetsbare herinnering levend aan alle trieste zaken die zich decennia geleden afspeelden in het verre Indonesië.

Samen vertellen we het van pijn doordrenkte lied en geven het door.
In het besef hoe weerloos de herinnering.
Als alles van waarde dat weerloos is en dat daarom alleen met de grootste zorg moet worden omgeven.

Eind juli bezocht ons gezin Indonesië.
In Jakarta waren wij het meest dicht in de buurt van Kampong Makassar in het zuiden van de stad.
Op zo’n acht kilometer van Meester Cornelis, niet ver van de hoofdweg naar Buitenzorg.
De plek waar de moeder van mijn echtgenote het leed – veel leed met veel anderen – aan den lijve ondervond. Indrukwekkend. Voor ons bijna tastbaar.

In het hart van deze tijd.

Dames en heren,
Het thema van deze herdenking zijn de Romusha’s.
De geronselde autochtone bevolking, die slavenarbeid en troostdiensten moest verrichten.
Zij worden later tijdens deze herdenking ‘in het hart van de tijd’ geplaatst.
Terecht.
Opdat wij niet vergeten…

Wij gedenken hen en al die anderen die de verschrikkingen in Nederlands-Indië doormaakten.
Met deze herdenking steunen wij al diegenen – de gevallenen en slachtoffers – die daardoor voor het leven getekend zijn.

In dankbaarheid en met veel respect.
‘In het hart van de tijd’.

Het verhaal keer op keer – Indiëherdenking


Elk jaar vindt op 15 augustus de herdenking plaats van alle gruwelijkheden die zich indertijd hebben afgespeeld in Nederlands-Indië voor, tijdens en na WO II in Zuidoost-Azië. Op 15 augustus 1945 capituleerde Japan en eindigde WO II definitief voor Nederland. De plechtigheid herdenkt de vele slachtoffers van de Japanse onderdrukking in en om voormalig Nederlands-Indië gedurende de Tweede Wereldoorlog. Het is een gruwelijk verhaal, dat zich uitstrekt tot ver na de oorlog. En het betekent voor velen een gedwongen afscheid in tal van opzichten.

Nu alweer voor de vierde keer schrijf ik de speech voor Jan van Zanen, burgemeester van Amstelveen. Hier vindt de herdenking plaats in het Broersepark. Het is een grote gebeurtenis die tot ver buiten Amstelveen reikt.  Elk jaar blijkt opnieuw met hoeveel verdriet, nu al door enkele generaties, de herdenking wordt beleefd. Het is elke keer weer een bijzondere opdracht om hieraan een speech te wijden. Wat het extra ‘spannend’  maakt, is om elke keer opnieuw een invalshoek te vinden anders dan de vorige. Terwijl de boodschap dezelfde blijft. Oke, het is ‘gewoon werk’ – maar juist daarom.

Bovendien is voor veel bezoekers de herinnering nog steeds een open wond. Ik zoek (dus) opnieuw een invalshoek die recht doet aan de gebeurtenis. Wat het ingewikkeld maakt, is dat het verhaal zoveel facetten kent – die nooit allemaal in detail te verwerken zijn in de speech. Dus is de uitdaging om een grote lijn uit te zetten die tegelijk specifiek is. Overigens is er meestal – ook nu weer – een gastspreker die een van de facetten belicht.

Op de een of andere manier blijft de beroemde zin van Lucebert door mijn kop echoën: alles van waarde is weerloos. Ik weet het, het is een zin die al op ongelooflijk veel manieren is toegepast. Dus ik aarzel om hem te gebruiken. Dan lees ik het hele gedicht en weet direct wat ik wil. Want als geheel is het gedicht nog veel rijker dan die ene zin. Het is een schitterend organisch geheel. Uiteraard, zou je bijna zeggen. Het is immers van Lucebert. Lees mee. De speech is intussen in concept klaar. Ik laat hem even sudderen. Ik ga op vakantie en neem deze in elk geval mee:

“De zeer oude zingt”

Er is niet meer bij weinig
Noch is er minder
Nog is onzeker wat er was
Wat wordt wordt willoos
Eerst als het is is het ernst
Het herinnert zich heilloos
En blijft ijlings
Alles van waarde is weerloos
Wordt van aanraakbaarheid rijk
En aan alles gelijk
Als het hart van de tijd
Als het hart van de tijd