Kunstpraat 7.06.2013: Axie! Woody in het Boijmans.


Toen ik eeuwen geleden in Rotterdam kwam wonen, was hij de eerste kunstenaar waarvan ik hoorde. En hij was toen al niet de eerste de beste. Hij was bijzonder. Hij was hartstikke kind van zijn tijd. Hij was naar New York gegaan en daar twee jaar gebleven. En daar helemaal aan de PopArt gegaan. Verslaafd als een echte junk. Maar dan aan PopArt. Hij deed maffe dingen. Ik herinner me een optreden waarin hij als heilige rondliep, een laken om hem heen, om zijn nek bungelde een cassetterecorder waaruit Bachcantates klonken ofzoeiets en Woody riep maar Holy, Holy, Holy, Holy.

Ja merkwaardige dingen blijven de mens bij in de Loop van Zijn Leven. Voor vandaag houd ik het bij deze.

Maar hoe en wat dan ook, Woody van Amen groeide en bloeide door als PopArt-kunstenaar. En werd ruimschoots gewaardeerd. In 2003 kreeg hij zelfs en volkomen terecht een overzichtstentoonstelling in De Valkhof. Met ‘oeuvrecatalogus’. En vorig jaar was er ruimschoots belangstelling van Frenk van der Linden, Hans Hartog de Jager en ArtMen. Dat is niet voor niets.

En terwijl de meeste galeries over elkaar struikelen in het brengen van het nieuwste talent en bestaand talent niet even automatisch mag rekenen op zoveel aandacht,  is er ineens een – bescheiden expositie – in de Ronmandos Galerie in Amsterdam met recent werk van hem onder de titel Shan 2013 – Moments to Remember. Met bijvoorbeeld deze:

0171776amen_w

Over het algemeen maakt Woody minder expliciet werk, meer dit (in dezelfde serie):

0171778amen_w

0171771amen_w

Het is Woody, zoals alleen Woody dat kan. Iemand noemde hem ooit ‘onze enige echte PopArt-kunstenaar’. En dat is wel een juiste titel, denk ik. Deze expositie geeft een mooi beeld van de Woody van de laatste jaren, maar tegelijk mis ik ook de vroegere Woody.

images-2

Woody (1936) kreeg vorig jaar in de media al veel aandacht, maar wat mij betreft verdient hij nog een keer een echt grootst retrospectief. In Rotterdam, de stad die voor hem gemaakt lijkt. Want, correct me if I am wrong, tot dusver is hij nooit zo geëerd in Rotjeknor. Dus, Sjarel, denk er eens over na. Geef die stadgenoot de tentoonstelling die hij verdient. Ik zie het al voor me: Woody in het Boijmans. De juiste man, op het juiste moment, op de juiste plaats. Holy! Holy! Holy!

PS: juist vandaag besteedt Galeries.nl ook aandacht aan Woody. Het kan geen toeval zijn.

Kunstpraat 6.5.2013: Bertjan Pot – licht, mevrouw, u weet wel waarom.


De grens tussen beeldende kunst en ‘design’ is niet altijd even duidelijk. Net zo goed als de grens tussen kunst en ‘vondst’ (trouvaille) soms verdomd mistig kan zijn. Zo werd Koons ook niet altijd even serieus genomen met zijn bijna levensechte afbeeldingen van Michael Jackson, of van zichzelf met zijn goddelijk ordinaire vriendin – de Hongaars-Italiaanse pornoster Ilona Staller, ‘Cicciolina’. In de NRC van afgelopen zaterdag  wordt een reisvalies van steen bewonderend besproken door een curator van het Stedelijk Museum Amsterdam. Het valies is een op een nagemaakt in steen en heeft vervolgens status gekregen als kunstwerk, ongetwijfeld omdat de kunstenaar iemand is die op dit moment in de lift zit. Het stenen valies is een statement. Yeah, right.

En nu zit ik te kijken naar ‘Downstairs light’ van Bertjan Pot. Het werk is te zien in Boijmans, Rotterdam. En het hangt wat mij betreft precies op de grens van design, beeldende kunst en wat al niet. Tegelijk vind ik het een schitterend ding om naar te kijken, om van te genieten en om me te realiseren dat dit misschien ook wel een statement is. Van wat? Voor wat? Voor wie? Voor waarom? Van dat. Voor dat. Voor wie wil. Voor daarom. Gewoon, ‘vlees mevrouw, u weet wel waarom.’
Die omgekeerde trap met die lampjes die hangt aan een simpele constructie is lekker zichzelf. Lekker tegendraads. En is tegelijk een schitterende vondst die veel waard is omdat een bekende designer hem heeft bedacht. Licht, mevrouw, …

Ik vind het prima. Downstairs Light maakt me vrolijk, doet een beroep op mijn eigen dwarse duivel die me af en toe parten speelt, en relativeert ook al die kunst met loodzware pretenties. De woorspelingen staan te trappelen onder de toetsen van mijn laptop, maar ik houd ze in bedwang en in het ergste geval dood ik ze. Downstairs Light is gewoon een eh… lekker ding. Ha!
(Gistermiddag hadden we in Galerie De 7e Hemel overigens een fijne vernissage. Opkomst zo’n 60 personen, ondanks het mooie weer en nog zaken gedaan ook. Met het zeer ingetogen werk van Stef Kreymborg – schitterend werk, boven elke kunsttwijfel verheven. Het was nog lang erg genieten in De 7e Hemel.)

Downstairs-6_HR-410x567